O Τραμπισμός και η ‘’απροσδόκητη’’ εισβολή στο Καπιτώλιο

O Τραμπισμός και η ‘’απροσδόκητη’’ εισβολή στο Καπιτώλιο

Όταν η βία επικρατήσει, αρχίζει να γίνεται λόγος για ειρήνη και ησυχία.
    Comte de Saint-Simon

Στις 6 Ιανουαρίου του 2021 όλος ο κόσμος παρακολουθούσε με πληθώρα συναισθημάτων τα όσα διαδραματίζονταν στην πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Τα όσα συνέβησαν εκείνη τη μέρα σε γενικές γραμμές είναι πλέον γνωστά. Ένας εξαγριωμένος όχλος υποστηρικτών του -προς το παρόν- προέδρου Donald Trump, ορμώμενος από  την πολεμική ρητορική και την παραφιλολογία που έχει αναπτύξει τόσο ο ίδιος ο πρόεδρος όσο και το σύνολο του επιτελείου του και των μιντιακών του φιλάθλων/υποστηρικτών, συγκρούστηκαν με την αστυνομία, πέρασαν τα προστατευτικά κιγκλιδώματα και εισέβαλαν στο κτίριο του Κογκρέσου. Νομοθέτες καθώς και εκπρόσωποι του Τύπου τράπηκαν σε άτακτη φυγή φοβούμενοι για την σωματική τους ακεραιότητα, η Εθνοφρουρά κλήθηκε να επέμβει, σημειώθηκε πληθώρα υλικών ζημιών και 5 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.
Αν και ασυνήθιστα τα όσα εκτυλίχθηκαν , ήταν εν τέλει τόσο απρόσμενα; Μάλλον όχι.

Εκείνη την ημέρα είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί η επικύρωση των εκλογικών αποτελεσμάτων από το  Κογκρέσο, μια διαδικασία που αποτελεί ένα ακόμη τυπικό βήμα μετά την εκλογική ανάδειξη του νέου Αμερικανού Προέδρου για την επόμενη τετραετία και την ομαλή μετάβαση της εξουσίας, στοιχείο απαραίτητο για τη συνέχιση της δημοκρατικής παράδοσης της χώρας. Ωστόσο, όσον αφορά την περίπτωση των εκλογών του 2020, τα πράγματα φάνηκαν εξαρχής πως θα ήταν πολύ διαφορετικά. Η διαδικασία καταμέτρησης ψήφων διήρκησε μέρες και χαρακτηρίστηκε από εντάσεις και τον ρεπουμπλικανό υποψήφιο από νωρίς να κάνει λόγο για παρατυπίες και νοθεία (κατηγορίες που όπως αποδείχθηκε πολλάκις ήταν αβάσιμες και τελικά ανυπόστατες). Πολιτικοί αναλυτές και ενδιαφερόμενοι που παρακολουθούσαν τις αμερικανικές εκλογές δεν φάνηκε να βρίσκουν ησυχία ακόμα και μετά το πέρας αυτών καθώς πλέον κυριαρχούσε το ερώτημα (ή ίσως καλύτερα ο φόβος) για το αν ο Trump θα αποδεχθεί τα αποτελέσματα των εκλογών ή θα προσπαθήσει να βρει κάποιο νομικό «παραθυράκι» ώστε να τα ανατρέψει.

Το επιτελείο των συνεργατών του νυν προέδρου αρχικά κινήθηκε δικαστικά, μεταφέροντας τις προεδρικές «ανησυχίες»(-ασυναρτησίες) σε επίπεδο πολιτειακών διοικητικών οργάνων και εκλογικών επιτροπών, δίχως ωστόσο κάποιο αποτέλεσμα, εφόσον δεν είχαν έγκυρα στοιχεία να στηρίξουν τις υποθέσεις τους. Παράλληλα με τις δικαστικές τους προσπάθειες, υπήρξε και μια κλιμάκωση σε επίπεδο λόγου με τον Trump και εν ακολουθία τους συνεργάτες και υποστηρικτές του να κραυγάζουν σε κάθε ευκαιρία που τους δινόταν σχετικά με κλεμμένες εκλογές και εκτεταμένη νοθεία. Φιλικά προσκείμενα δημοσιογραφικά δίκτυα όπως το Fox News διασκέδαζαν επί ώρες τις θεωρίες συνομωσίας του προέδρου, οξύνοντας το πολωμένο και ανορθόδοξο κλίμα που ραγδαία φαινόταν να επισκιάζει τον πολιτικό λόγο. Το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έπαιξαν και εκείνα τον ιδιαίτερο ρόλο τους , βοηθώντας στην προώθηση της καμπάνιας παραπληροφόρησης και ανορθολογικότητας του Trump ,παρά τις όποιες «προσπάθειες» των διασημότερων/ισχυρότερων ιστοτόπων όπως το Twitter με τις χαριτωμένες επισημάνσεις κάτω από σχεδόν κάθε νέο post του προέδρου.

Φυσικά, από όλην αυτήν την προαναφερόμενη εξίσωση δεν πρέπει να παραληφθεί και μια αναφορά στους ρεπουμπλικανούς συναδέλφους του Trump, οι περισσότεροι εκ των οποίων είτε συνέδραμαν άμεσα τις προσπάθειες του προέδρου είτε απλά σιώπησαν (ή αντέδρασαν ηπιότερα από ότι απαιτούσαν οι περιστάσεις) και ήλπιζαν ότι όλο αυτό θα περάσει όπως περνάει μια γρίπη, όταν δηλαδή ο ιός που προσέβαλε το σώμα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο ζωής του. Σημαντικές προσωπικότητες του κόμματος όπως ο Mitch McConnell, o Lindsey Graham, ο Ted Cruz, ο Josh Hawley και άλλοι αναφέρονταν ανά διαστήματα στο δικαίωμα που είχε ο πρόεδρος να αντιταχθεί στα αποτελέσματα μέσω της δικαστικής οδού, προσδίδοντας ένα νόμιμο και ωσάν τι ηθικό χαρακτήρα στην εκστρατεία του Trump. Φαίνεται ωστόσο πως για μια στιγμή ξέχασαν πως η δημαγωγία και ο διχαστικός λόγος μπορεί εύκολα και γρήγορα να οδηγήσουν σε βίαια ξεσπάσματα, ιδίως σε μία εποχή που η ανθρωπότητα μαστίζεται από μια πανδημία και ο κόσμος έχει στερηθεί τις ελευθερίες του.

Ας γυρίσουμε όμως στη μοιραία μέρα. Εν αναμονή της επικύρωσης των εκλογικών αποτελεσμάτων, ένα μεγάλο πλήθος υποστηρικτών του Trump έχει συγκεντρωθεί στην πρωτεύουσα της χώρας σε μια διαδήλωση που είχε οργανωθεί από τον ίδιον και το επιτελείο του. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για συγκέντρωση μεγάλου πλήθους ανθρώπων (υπενθυμίζουμε εν μέσω περιόδου πανδημίας),οι δυνάμεις επιβολής της τάξης δεν είναι τόσο ενισχυμένες σε αριθμούς και εξοπλισμό όπως ήταν παραδείγματος χάριν λίγους μήνες πριν σε -επί το πλείστων ειρηνικές- διαδηλώσεις του κινήματος Black Lives Matter*.Ο πρόεδρος εμφανίζεται μπροστά στο συγκεντρωμένο πλήθος και σαν άλλος μέγας στρατάρχης μιλάει πάλι για την μεγάλη αδικία που έχει διαπραχθεί εις βάρος των υποστηρικτών του και εν τέλει παροτρύνει τους συγκεντρωμένους να κινηθούν προς το Καπιτώλιο, τονίζοντας τους μάλιστα πως θα είναι και αυτός μαζί τους, κάτι που όπως αποδείχθηκε δεν έγινε ποτέ. Ο όχλος πλέον αρχίζει να κινείται προς το ιστορικό αυτό κτίριο, συγκρούεται (;) με την αστυνομία και εισβάλλει μέσα. Εκεί ξεκινάει ένα πανδαιμόνιο λεηλασίας, ανταλλαγής πυροβολισμών και γενικευμένου χάους. Θα περάσουν μερικές ώρες και η επιβολή απαγόρευσης κυκλοφορίας σε όλη την πολιτεία της Ουάσιγκτον ώστε να εκκενωθεί ο χώρος από τους εισβολείς. Πέντε άνθρωποι θα χάσουν τη ζωή τους και δεκάδες (ιδίως αστυνομικοί) θα τραυματιστούν.

Πολλοί θα κάνουν λόγο για προσπάθεια ανατροπής του πολιτεύματος και για επίθεση στη δημοκρατία που οργανώθηκε από τον ίδιο άνθρωπο που χάρη σε αυτήν βρίσκεται στο πηδάλιο της χώρας. Άλλοι θα μιλήσουν για εγχώριους τρομοκράτες και για την ύπαρξη μιας διαφορετικής και άκρως επικίνδυνης πλευράς της Αμερικής, εκείνης της ακροδεξιάς, εξτρεμιστικής, μισαλλόδοξης, εμποτισμένης στο μίσος και γαλουχημένης στον ρατσισμό και τον σεξισμό. Ένας άκρατος φανατισμός με την υπέρτατη ιδέα της Πατρίδας που εάν οι συνθήκες είναι κατάλληλες μπορεί να λειτουργήσει σαν φλόγα και να κάψει τα πάντα στο διάβα της.

Δεν ήταν λοιπόν τυχαία τα όσα συνέβησαν ούτε ήταν παράτερα από το λεγόμενο «αμερικανικό όνειρο». Εδώ και μήνες αρκετά υψηλόβαθμα πολιτικά πρόσωπα σιγοντάρουν τον Trump στις προσπάθειες του να αμφισβητήσει την εκλογική διαδικασία. Δημοσιογράφοι και «δημόσια» πρόσωπα παρότρυναν ανοιχτά τους πολίτες να αψηφήσουν την αλήθεια που αποδείκνυαν ξανά και ξανά οι κάλπες. Και όταν η ένταση που είχε δομηθεί σε κοινωνικό επίπεδο φάνηκε να φτάνει στο αποκορύφωμά της, υπήρχαν άνθρωποι του Αστυνομικού Σώματος που συντάχθηκαν με τους ταραχοποιούς και τους έδειξαν το δρόμο αντί να τους εμποδίσουν. Και φτάσαμε λοιπόν σε αυτό το σημείο : μια κοινωνία βαθιά πολωμένη να μετράει θύματα και να γυρεύει θύτες.

*ΥΣ. Η αναφορά στις συγκεκριμένες διαδηλώσεις ΔΕΝ είναι τυχαία.