Καρά Τεπέ: H ανοιχτή πληγή της Ευρώπης

Καρά Τεπέ: H ανοιχτή πληγή της Ευρώπης

Στις αρχές του περασμένου Σεπτεμβρίου σχεδόν όλα τα ελληνικά ειδησεογραφικά δίκτυα είχαν κατακλυστεί από τις εικόνες καταστροφής του Κέντρου Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη Μόρια. Οι φωτιές που ξέσπασαν σε διάφορα σημεία του χώρου κατέστρεψαν ολοσχερώς τη δομή, αφήνοντας μερικές χιλιάδες ανθρώπους δίχως στέγη. Η καταστροφή πιθανολογείται να οφειλόταν στη δυσανασχέτηση των διαμενόντων για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, οι οποίες κατάντησαν αφόρητες μετά και από τα επιπρόσθετα περιοριστικά μέτρα λόγω του Covid-19. Δυστυχώς η μετακίνηση μεταναστών και προσφύγων έγινε με βιασύνη, σε ένα χώρο που γρήγορα αποδείχθηκε ανεπαρκής και ακατάλληλος.

Το Καρά Τεπέ αποτέλεσε το νέο μέρος ‘’φιλοξενίας’’ των πρώην κατοίκων του ΚΥΤ της Μόριας. Ένα μέρος σημαντικά μικρότερο σε έκταση, που υστερούσε σε βασικές υποδομές -όπως κεντρικός ηλεκτρισμός και αποχετευτικό σύστημα, έπρεπε να μετατραπεί σε ένα λειτουργικό χώρο στέγασης χιλιάδων μέσα σε λίγες εβδομάδες. Και προφανώς, κάτι τέτοιο δεν έγινε.

Σήμερα, 5 μήνες μετά, οι συνθήκες στο ΚΥΤ δεν αντικατοπτρίζουν την αισιοδοξία των δηλώσεων του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, κ. Νίκου Μηταράκη.Προβλήματα ηλεκτροδότησης συνεχίζουν να υφίστανται, μιας και η δομή στηρίζεται σε γεννήτριες -μία εκ των οποίων πρόσφατα χάλασε. Επιπλέον, η ηλεκτροδότηση γίνεται ανά πτέρυγα με κυλιόμενο ωράριο, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να έχουν ρεύμα μόλις λίγες ώρες την ημέρα, όχι διαρκώς. 

Οι κινητές τουαλέτες που έχουν τοποθετηθεί στο χώρο είναι ελάχιστες σε σχέση με τον πληθυσμό των κατοίκων -σχεδόν 7,500 άνθρωποι μοιράζονται 400 τουαλέτες. Ο υγειονομικός κίνδυνος, που αντιμετωπίζουν οι διαμένοντες, ενισχύεται καθώς η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, που τους παρέχεται,  είναι σχεδόν αποκλειστικότητα των ΜΚΟ και ορισμένων τοπικών -ή υπερεθνικών- φορέων του νησιού. Μάλιστα πριν λίγο καιρό προέκυψαν δημοσιεύματα που έκαναν λόγο για δαγκωματιές από αρουραίους, κάτι που έσπευσε, ωστόσο, να διαψεύσει το Υπουργείο.

Ίσως όμως ακόμα πιο τραγική είναι η κατάσταση των σκηνών-τεντών που τοποθετήθηκαν ώστε να εγκατασταθούν οι άνθρωποι. Από τις πρώτες περιπτώσεις κακοκαιρίας, φάνηκε πως ο συγκεκριμένος τύπος υποδομής δεν ήταν κατάλληλος για μακροπρόθεσμη στέγαση, παρά μόνο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Όμως η πλήρης αντικατάσταση τους δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Πρόσφατες εξελίξεις 

Και μαζί με τις καταιγίδες και τα πρώτα χιόνια, ήρθαν και οι εικόνες αυτών των ανθρώπων να παλεύουν να ζήσουν μέσα σε άθλιες συνθήκες. Έκτακτη κρατική βοήθεια με οργανωμένη μορφή δεν υπήρξε. Ούτε πολλές αναφορές στα τηλεοπτικά/κρατικά μέσα ενημέρωσης. Οι πολιτικοί ιθύνοντες κυρίως επέλεξαν τη σιωπή. Το θέμα βέβαια τέθηκε ως ερώτημα-παράπονο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Μετατράπηκε και σε θέμα συζήτησης στο γερμανικό Κοινοβούλιο. Στην Ελλάδα, ωστόσο, μάλλον πέρασε στα ψιλά γράμματα.

Αυτή, όμως, είναι η πραγματική εικόνα. Σε μια χώρα της ‘’αναπτυγμένης’’ Ευρώπης, εν έτει 2021, χιλιάδες άνθρωποι μέσα στο καταχείμωνο είναι στοιβαγμένοι σε  σχεδόν κατεστραμμένες σκηνές. Έχουν να αντιμετωπίσουν τις κακές καιρικές συνθήκες, την εγκληματική κρατική αμέλεια, την απομόνωση και την αβεβαιότητα για το μέλλον. Φαντάζει πλέον κάπως οξύμωρο -ίσως και υποκριτικό- να κάνουμε λόγο για δομές φιλοξενίας. Οι χώροι αυτοί δεν έχουν τίποτα το φιλόξενο.

Το θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα σε επαρκές βιοτικό επίπεδο -δυστυχώς- δεν είναι τόσο ανθρώπινο τελικά. Αντίθετα, αποδείχθηκε, για πολλοστή φορά, ότι έχει συγκεκριμένες εθνικές, εθνοτικές, θρησκευτικές και οικονομικές προδιαγραφές.

*Με πληροφορίες από : Καθημερινή , InfoMigrants