Εθισμένοι στο True Crime

Εθισμένοι στο True Crime

Όσο τα σχετικά σόου στο Νetflix, τα podcast, τα βιντεάκια στο Youtube και τα βιβλία γύρω από το πραγματικό έγκλημα -ή True Crime- πληθαίνουν, τόσο μερικοί αναρωτιούνται: από πού προκύπτει το ενδιαφέρον για αυτά τα θεάματα; Είναι ανησυχητικό;

Ted Bundy, Zodiac, Golden State Killer, Jeffrey Dahmer.

Αν ξέρετε τους παραπάνω, ξέρετε καλά τι πραγματεύεται το κείμενο. Πρόκειται για αυτήν την ιδιαίτερη αδυναμία, που έχουμε στην κατανάλωση περιεχομένου, σχετικά με τους κατά συρροή δολοφόνους σε όλον τον κόσμο, ειδικά μετά την παγκοσμιοποίηση -κοινώς «αμερικανιές». Υπάρχει, λοιπόν, ένα παράξενο ενδιαφέρον για αυτές τις ιστορίες, τα τελευταία χρόνια, το οποίο αρχικά αποδίδουμε στο ενδιαφέρον για τα θύματα, στην αγανάκτηση για τον θύτη ή την αδιάφορη πολιτεία, που δεν αναγνώρισε την επικινδυνότητα αυτού του ατόμου, ίσως και σε κάποια ελπίδα -ενίοτε δίψα– για απόδοση δικαιοσύνης. Σε ένα δεύτερο επίπεδο όμως, πιστεύω πως υπάρχει κάτι παραπάνω.

Προσωπικά, θεωρώ πως η αδυναμία μας στο True Crime οφείλεται, κατά βάθος, στα παρακάτω:

  • Είμαστε απλοί θεατές

Με άλλα λόγια, «έξω απ’ το χορό, πολλά τραγούδια λέγονται». Δεν είμαστε συγγενείς του θύτη ή των θυμάτων, δεν ζούσαμε στην περιοχή, που συνέβησαν τα εγκλήματα. Ίσως να μην είχαμε καν γεννηθεί τότε -κάτι μου λέει ότι οι περισσότεροι, που είδαν το «Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile» με το Zac Efron ως Ted Bundy, δεν υπήρχαν καν σαν υποψία, κατά τη δεκαετία του ’70 -όταν δρούσε ο Μπάντι. Αυτή η απόσταση από τα εγκλήματα μάς επιτρέπει να το αντιμετωπίζουμε, σε κάποιο βαθμό, σαν προϊόν μυθοπλασίας, μαντεύοντας ίσως τι θα κάναμε εμείς στη θέση των θυμάτων -ή των θυτών, για τους πιο τολμηρούς και, πιθανώς, επικίνδυνους.

  • Νιώθουμε σαν ντετέκτιβ

Αυτό το μαγικό συναίσθημα μετά από κάθε επεισόδιο “Sherlock”, το «ήμουν σίγουρος για το ποιος τη σκότωσε» -ακόμη κι αν δεν είχαμε ιδέα- αναπαράγεται με κάθε υπόθεση πραγματικού εγκλήματος. «Φαινόταν στα μάτια του» και «την υποπτευόμουν από τη αρχή», μπορούν να λέγονται ελαφρά τη καρδία, όταν το έγκλημα έχει ήδη λυθεί εδώ και δεκαετίες και οι θύτες έχουν σταματήσει τη δράση τους. Έτσι, μπορούμε να εξιχνιάσουμε πραγματικά εγκλήματα, χωρίς φόβο ότι κάποια λάθος κίνηση μπορεί να συνοδεύεται από πραγματικές επιπτώσεις.

  •  Reality to Movie Adaptations

Μιας και το ανέφερα πριν, εξαιρετικός ο Zac Efron ως Ted Bundy. Θυμάστε την Charlize Theron στο “Monster”; Ή τον Robert Downey Jr. στο “Zodiac”; Φαίνεται ξεκάθαρα που το πάω. Οι ταινίες του Χόλυγουντ προσφέρουν στο φιλοθεάμον κοινό, που διψά για ενδιαφέρουσα πλοκή, ιστορίες εγκλημάτων, με όμορφα σκηνικά και πρωταγωνιστές -και νομίζω θα συνεχίσουν για πολύ ακόμη, τουλάχιστον μέχρι να σιχαθεί τη θεματική και να την ρίξει στο καλάθι των αχρήστων. Έτσι οδηγούμαστε στην παραγωγή περισσότερου True Crime περιεχομένου, με μίνι-σειρές, βιβλία, podcast και κανάλια στο Youtube αφιερωμένα στη διήγηση ιστοριών serial killer.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο αρχικό ερώτημα: Είναι ανησυχητικό;

Ίσως.

Όσο το δημόσιο και επιστημονικό debate για το αν η βία στο θέαμα οδηγεί σε πιο βίαιους θεατές, συνεχίζεται, κανείς δεν μπορεί να πει, αν όντως τέτοια θεάματα μας επηρεάζουν ή όχι, με απόλυτη σιγουριά. Αυτό που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι πως πρέπει να πάψουμε να ασχολούμαστε με τους θύτες και να ασχοληθούμε περισσότερο με τις επιπτώσεις αυτών των δολοφονιών σε μια οικογένεια, σε μια γειτονιά, σε μία κοινωνία. Σίγουρα αυτό δεν αποτελεί καλό υλικό για μια ταινία δράσης και εξιχνίασης μυστηρίου, αλλά -ίσως- έτσι, βοηθήσουμε να επουλωθούν περισσότερες πληγές.