Αβεβαιότητα για τα εμβόλια: Ασφάλεια ή κίνδυνος;

Αβεβαιότητα για τα εμβόλια: Ασφάλεια ή κίνδυνος;

Από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, του νοσοκομείου «Μεταξά», έχει εμβολιαστεί μόλις το 55% κατά του COVID-19. Αυτό το στοιχείο έγινε γνωστό κατόπιν πρόσφατης αποκάλυψης πως 24 εργαζόμενοι του Ογκολογικού Νοσοκομείου Μεταξά βρέθηκαν θετικοί στον κορωνοϊό, πιθανώς μολύνοντας ασθενείς και προκαλώντας έτσι, με τη διάδωση, το κλείσιμο πολλών κλινικών του νοσοκομείου.

Δηλαδή, σε ένα αντικαρκινικό νοσοκομείο, που λόγω της πάθησης των ασθενών το ανοσοποιητικό τους είναι ιδιαίτερα ευάλωτο, εμβολιάστηκε μονάχα λιγότερο από το μισό υγειονομικό προσωπικό. Αυτό συνέβη παρότι ιατροί, νοσηλεύτριες, νοσηλευτές και το υπόλοιπο προσωπικό, είχαν την ευκαιρία να κάνουν το εμβόλιο, πολύ νωρίτερα από τον γενικό πληθυσμό.  

Ταυτόχρονα, αμέσως μετά στη σειρά για τον εμβολιασμό, ήρθαν οι ηλικιωμένοι και οι ηλικιωμένες καθώς υπήρχε «φόβος για διασπορά». Οι ασθενείς με νοσήματα υψηλού κινδύνου ξεκίνησαν μόλις την Παρασκευή 19/3 να καλούνται για το εμβόλιο, ενώ οι ασθενείς με νοσήματα αυξημένου κινδύνου και ο γενικός μη-ηλικιωμένος πληθυσμός αναμένονται ακόμη να κληθούν για τον εμβολιασμό τους. 

Κι όλα αυτά για τη μείωση της διασποράς. Μιας διασποράς που συμβαίνει μόνο στους χώρους εστίασης και τα ξενοδοχεία, τα οποία παραμένουν κλειστά καθώς κρίνονται ιδιαίτερα επικίνδυνα, αλλά και στα υπόλοιπα καταστήματα λιανικής, που από τον περασμένο χρόνο ανοιγοκλείνουν σπασμωδικά. Εδώ και ένα χρόνο, λοιπόν, υποφέρει η οικονομία. Παράλληλα, ο λαός πληροφορείται ανά δύο εβδομάδες πως «έφτασε  η αρχή του τέλους», ενώ η ποιότητα ζωής του κατρακυλά -όλα σε μια προσπάθεια διαφύλαξης των χώρων θεραπείας και των ασθενών που φιλοξενούν.

Αλλά μόλις μάθαμε ότι πλήττονται και αυτοί 

Υπήρξε βέβαια μία «υποψία» πως οι συγγενείς των ασθενών κόλλησαν κορωνοϊό τις κλινικές -η οποία θα είχε λογική αν δεν υπήρχαν έλεγχοι για κορωνοϊό στην είσοδο για ασθενείς και επισκέπτες. 

 Όμως, στους νοσηλευτικούς και ιατρικούς κύκλους, είναι γνωστός ο δισταγμός και η αναβλητικότητα για τον εμβολιασμό. Ο δισταγμός για το εμβόλιο είναι κατανοητός, εν μέρει, και δεν μπορεί κανείς να υποχρεώσει νοσοκομεία ολόκληρα να εμβολιαστούν -παρότι δεν πρόκειται για απλούς ιδιώτες, αλλά για ανθρώπους που έρχονται σε καθημερινή επαφή με ιδιαίτερα ευάλωτο πληθυσμό. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να αρνηθεί ότι αυτή η αναβλητικότητα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη. 

Η αναβλητικότητα δεν κρύβει από πίσω της τόσο την αβεβαιότητα, όσο ένα -κάπως γνώριμο- «έλα μωρέ τώρα, έχουμε καιρό». Αν και δεν βρίσκομαι στο χώρο αυτό, γνωρίζω για παρόμοια σχόλια και απόψεις ατόμων -ενεργών σε νοσοκομεία-, με attitude «ε, να δω τι θα γίνει με όσους το κάνουν και μετά κι εγώ». Αυτή η διάθεση δεν κολλάει με τον όρκο του Ιπποκράτη, ούτε με το λειτούργημα που αποτελεί η φροντίδα του ασθενούς -πόσο μάλλον στο άτομο, που θα αναλάβει τη θεραπεία και την αγωγή κάποιου αρρώστου.

Επαναλαμβάνω: Κανείς δεν υποστηρίζει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό του υγειονομικού προσωπικού -εξάλλου βρισκόμαστε στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Τη δημοκρατία όμως γέννησε η Ελλάδα, όχι την απάθεια και την αναβλητικότητα -ειδικά όταν η αναβλητικότητα μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στο θάνατο.  

Τελικά τι είναι χειρότερο; Ο κίνδυνος της συνάθροισης ή ο κίνδυνος της αναβλητικότητας;