Τι (δεν) μας δίδαξε το ελληνικό σχολείο

Τι (δεν) μας δίδαξε το ελληνικό σχολείο

Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως βαθμίδας αποτελεί επί χρόνια πηγή χλεύης και δυσαρέσκειας. Με υποστελεχωμένο προσωπικό, με τις εγκαταστάσεις πολλών σχολείων και σχολών να είναι για κλάματα, με τα παλιομοδίτικα πατερναλιστικά πρότυπα που προωθεί και με πολλά άλλα τέτοια καλά. Τα προγράμματα σπουδών είναι πρόχειρα σχεδιασμένα, αλλάζουν ανά κυβερνητική μετάβαση και δεν φαίνεται να βασίζονται σε κάποιο συμπαγές σύνολο αξιών και ιδεών, που θέλει να προωθήσει η ελληνική κοινωνία. Ας μην σχολιάσουμε καν το μεγάλο ανέκδοτο που ακούει στο όνομα Πανελλήνιες.

Παρακάτω λοιπόν θα απαριθμήσουμε 5 είδη μαθημάτων που, όντας πλέον ενήλικες και έχοντας φάει τις πρώτες- όχι βέβαια τελευταίες- σφαλιάρες από την πραγματική ζωή, θεωρούμε πως είναι αυτονόητο να συμπεριλαμβάνονται σε αυτά που μαθαίνουμε στο σχολείο. This should be fun..

#5. Πως να μην πνιγείς στη χαρτούρα

Έχετε πάει ποτέ να ανοίξετε λογαριασμό σε κάποια τράπεζα για πρώτη φορά; Πρόκειται για εκείνη τη στιγμή, που ο υπάλληλος που σε εξυπηρετεί σου γράφει μια λίστα με χαρτιά, τα οποία πρέπει να του πας για να κάνεις τη δουλειά σου. Έγγραφα από την εφορία, το δήμο, το Ι.Κ.Α κλπ.

Όλο αυτό ξεκινάει μια αλυσίδα γεγονότων, μια μικρή περιπέτεια αναζήτησης των σωστών εγγράφων σε διάφορα σημεία της πόλης σου, όπου να’ ναι το καθένα, γιατί σιγά μην στο κάνουμε εύκολο. Θα ακούσεις τόσες φορές λέξεις όπως πιστοποιητικό Ε9, εκκαθαριστικό, πρωτότυπη  βεβαίωση, που στο τέλος θα νιώθεις σαν να απέκτησες ένα είδος σοφίας. Θα νιώθεις πλέον ενήλικος. Και ας έχεις πονοκεφαλιάσει από όλες τις άχρηστες πληροφορίες και τα πέρα δώθε. Και ας θες να τηλεφωνήσεις στους γονείς σου να τους κατηγορήσεις που σε άφησαν να μεγαλώσεις (τι, μόνο εγώ;). Εxtra μαγευτική εμπειρία, άμα μπλέξεις με δημόσια υπηρεσία (τύπου ΟΑΕΔ, εφορία, Ι.Κ.Α κλπ). Εκεί να δεις πόσο ενήλικας νιώθεις.

Τι προτείνουμε: Μαθήματα στα παιδιά των μεγαλύτερων τάξεων, ιδίως εκείνων της Τρίτης Λυκείου, που θα έρχονται σε επαφή με απλοποιημένες εκδοχές του τι εστί δημόσια έγγραφα και υπηρεσίες. Οι μαθητές θα πληροφορούνται για κάποιες βασικές γραφειοκρατικές διαδικασίες, που ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ θα συναντήσουν στη ζωή τους. Έκδοση ταυτότητας/διαβατηρίου,τι είναι η ιατρική ασφάλιση, γιατί τη διαθέτω, πως τι χάνω και τι να κάνω σε τέτοια περίπτωση, πως ανοίγω λογαριασμό τραπέζης, σε ποιόν απευθύνομαι όταν ξεκινάω εργασία για τις φορολογικές μου υποχρεώσεις και πολλά άλλα τέτοια θέματα. Με λίγα λόγια, όλα αυτά τα εγκληματικά αδιάφορα ζητήματα, που είμαστε καταδικασμένοι να αντιμετωπίζουμε συχνά μόλις φτάσουμε 18.

#4. Το shopping το spree που λέμε

Αν ο τίτλος δεν σας προδιάθεσε κάπως, μιλάμε για τα ψώνια. Το να πληρώνεις λογαριασμούς, να υπολογίζεις σωστά τα έξοδα του μήνα ,ώστε να μη μένεις ταπί μέχρι την επόμενη πληρωμή, να καταλαβαίνεις πως λειτουργούν οι εκπτώσεις -και κατά πόσο είναι όντως εκπτώσεις- και όλα αυτά τα ωραία (γέννημα θρέμμα της θεωρητικής speaking, τι να κάνουμε). Για να το πούμε κάπως πιο εκλεπτυσμένα, το να αποκτήσεις μια βιώσιμη καταναλωτική παιδεία, έννοια κάπως άγνωστη στην εποχή μας.

Τι προτείνουμε: Πιο καλά δομημένα μαθήματα οικονομίας για όλες τις τάξεις –ούτε εγώ πιστεύω ό,τι ξεστομίζω τέτοιες λέξεις-. Έτσι, θα έρχονται τα παιδιά αρκετά νωρίς σε επαφή με έννοιες όπως μηνιαίος προϋπολογισμός, κέρδη και ζημίες, αειφόρος ανάπτυξη, eco friendly καταναλωτισμός κ.α. Ένα τέτοιο μάθημα πάντως το ακολουθούσα και τώρα, ας είμαι 24 (send help)… 

#3. Τα ψυχολογικά μου μέσα

Το ότι δεν έχει ενταχθεί ακόμα κάπως πιο συστηματικά το αντικείμενο της ψυχολογίας μέσα στα σχολεία το θεωρώ λίγο-πολύ έγκλημα. Βέβαια, εδώ υπάρχουν σχολεία που δεν διαθέτουν καν ψυχολόγο ή έστω ένα σύμβουλο, ώστε να μπορούν τα παιδιά να απευθυνθούν εάν χρειαστούν οτιδήποτε, οπότε τι συζητάμε…

Τι προτείνουμε: Μαθήματα ψυχολογίας εδώ και τώρα (το λες και επιθετικό μαρκετινγκ). Και όχι απλά για τους μαθητές θεωρητικής, εάν και εφόσον το επιλέξουν και αυτοί. Να υπάρχει ένας αναγκαστικός κύκλος μαθημάτων που θα γίνεται σε όλες τις βαθμίδες, με αντικείμενο την ψυχική υγεία και ευεξία, συνηθέστερες ψυχικές διαταραχές και πως να αναζητήσεις βοήθεια. Γιατί δεν είναι δουλειά της Google, να μας παρέχει τέτοιες απλές -στην εποχή που ζούμε-πληροφορίες. Και γιατί οι ψυχικές ασθένειες θα πάψουν να στιγματίζονται μόνο εφόσον τις ενσωματώσουμε εναργέστερα στο δημόσιο λόγο, ξεκινώντας από μικρή ηλικία.

#2.Σεξουαλική Αγωγή

!Αυτό που διδάσκεται τώρα στις σχολικές αίθουσες δεν πρέπει να θεωρείται ολοκληρωμένη σεξουαλική αγωγή! Το αναφέρουμε πρώτο, για να βγαίνουν τα αυτονόητα από τη μέση. Βασικά, θα πρόσθετα, πως δεν ξέρω καν αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο σεξουαλική αγωγή  για αυτά τα 2-3 σεμιναριακού τύπου μαθήματα που κάνουν στα σχολεία και κάπως αναφέρονται -όχι βέβαια εκτενώς- στα αναπαραγωγικά συστήματα, τα προφυλακτικά και ίσως σε κάποια βασικά ΣΜΝ. Και νομίζω ότι όλοι λίγο πολύ έχουμε κοινές μνήμες από τότε που κάποια δασκάλα μοίρασε προφυλακτικά σε όλη την τάξη για να τα «επεξεργαστούμε» ( τόσο αποτελεσματικό, όσο το να φοράς το προφυλακτικό κατά την πράξη στο κεφάλι).

Τι προτείνουμε: Απλά οργανώστε βρε καλοί μου άνθρωποι ένα νορμάλ μάθημα σεξουαλικής αγωγής- Είναι χρόνιο θέμα συζήτησης, έχω πλέον απελπιστεί. Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2021 και ακόμα το ζήτημα της σεξουαλικής υγείας και γενικά του σεξ είναι πνιγμένο στα ταμπού. Όχι τόσο στην καθημερινή συζήτηση μεταξύ π.χ. παρεών, αλλά κυρίως στους θεσμούς της κοινωνίας μας όπως οικογένεια, σχολείο κλπ. Μήπως λοιπόν να αποδεχθούμε πως ΔΕΝ ΚΟΒΕΤΑΙ ΤΟ ΣΕΞ (όπως είπε και μια αείμνηστη τηλεοπτική μορφή) και να αρχίσουμε να μιλάμε λίγο πιο ελεύθερα για αυτό;

#1. Εσύ τι δουλεία κάνεις;

Το καλύτερο για το τέλος. Το ελληνικό σχολείο- συνήθως- δεν δίνει αρκετές πληροφορίες ώστε να ξέρουμε τί στο καλό μας ενδιαφέρει να κάνουμε στο μέλλον. Απλά απαιτεί, στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, να έχουμε κάνει μόνοι μας μια προσωπική ενδοσκόπηση, να έχουμε κατασταλάξει στις προτιμήσεις μας και να είμαστε έτοιμοι να αφοσιωθούμε σε ένα συγκεκριμένο κλάδο τουλάχιστον για τα επόμενα 4-5 χρόνια της ζωής μας. Όλα αυτά, ενώ είμαστε 16….fair enough. 

Τι προτείνουμε: Ο επαγγελματικός προσανατολισμός να οργανωθεί πιο λειτουργικά και να ενσωματωθεί ως αυτόνομο μάθημα σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Να περιλαμβάνει επεξηγήσεις για όλα τα επαγγέλματα της αγοράς, ιδίως αυτά που εμφανίστηκαν τελευταία λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης. Και πέρα από τις πληροφορίες να διαθέτει και διαδραστική πτυχή, με επισκέψεις σε εργασιακούς χώρους και ομιλίες από ειδικούς των διαφόρων κλάδων.

Και σίγουρα όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν εν μία νυκτί. Ωστόσο ο διάλογος για τη βελτίωση της παιδείας απαιτεί διάθεση και εφευρετικότητα -και όχι αστυνομία. Το συμπέρασμα πάντως είναι να εύχεστε να μην ασχοληθώ ποτέ σοβαρά με την πολιτική..