Όταν το αδηφάγο ρεπορτάζ βαπτίζεται ενημέρωση

Όταν το αδηφάγο ρεπορτάζ βαπτίζεται ενημέρωση

Με μικρή αφορμή τη δίκη της εγκληματία στην υπόθεση με το οξύ-

αν και πρόκειται, για κάτι που αποτελεί σοβαρό ζήτημα εδώ και πολύ καιρό. Η τηλεόραση δεν διακρίνεται για το τακτ και την ενσυναίσθηση με την οποία αντιμετωπίζει όσες και όσους περνούν στο διάβα της. Αλλά θα περίμενα έστω λίγη διακριτικότητα. Ή απλά να είναι εντός θέματος.

Η δίκη της κοπέλας που εγκλημάτησε σε βάρος της Ιωάννας είναι ένα σημαντικό γεγονός που πρέπει να παρακολουθείται από τα media. Πρόκειται, όχι απλά για ένα έγκλημα, αλλά για μία βίαιη πράξη, που όμοιά της δεν βλέπουμε συχνά στην Ελλάδα. Φέρνει στο νου περιστατικά σε αυταρχικά καθεστώτα, όπου οι βίαιες πράξεις κατά των γυναικών είναι κάτι το συνηθισμένο. Προφανώς η εγκληματίας πρέπει να καταδικαστεί –δικαιολογίες τύπου «δεν είχα σκοπό να το πετάξω στο πρόσωπό της» θα προκαλούσαν γέλιο αν η πράξη δεν ήταν τόσο φριχτή- ενώ πρέπει να δοθεί έμφαση στην εύρεση του ατόμου που πουλούσε το οξύ.

Αντ’αυτού, γίνεται τρίλεπτη αναφορά στη δίκη με εκτενές ρεπορτάζ για το θύμα. Μιλά η ίδια η Ιωάννα, αλλά είναι σχεδόν σαν να είναι στο mute. Πιο δυνατά μιλούν γιατροί, νοσηλευτές και θεραπευτές για την προσωπική της ζωή πριν και μετά την επίθεση, για την ψυχική της κατάσταση και την πρόοδό της, εξασφαλίζοντας πάντα ένα σύντομο guest στις ειδήσεις. Νομίζω/ελπίζω ότι έχουν πάρει κάποια άδεια από το θύμα να μιλήσουν για τη ζωή της στα media, αλλά και πάλι, η προσωπική συνείδηση των ατόμων υπεύθυνων για την υγεία της, όφειλε να είχε προηγηθεί της όποιας ερώτησης τύπου «Να μιλήσω για την προσωπική σου ζωή και την κατάσταση της υγείας σου σε τηλεόραση, διαδίκτυο, ραδιόφωνο, περιοδικά κι εφημερίδες;» .

Κάτι τέτοιες στιγμές αηδιάζω αλλά και συλλογίζομαι ταυτόχρονα. Έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο; Έχουν εισβάλλει κάποτε τόσο στην προσωπική ζωή κάποιου, που ίσως έχει πέσει θύμα εγκληματικής συμπεριφοράς;

Θα έλεγα πως ναι, συμβαίνει συνέχεια. Σε κάθε νέο περιστατικό εγκληματικής συμπεριφοράς στον ελληνικό χώρο, το θύμα και η ζωή του φιγουράρουν στα πρωτοσέλιδα -φυσικά με ή χωρίς το ίδιο να μιλά για τη ζωή του.  Αξιοσημείωτο είναι ότι τα θύματα των οποίων η προσωπική ζωή δημοσιοποιείται, τυχαίνει να είναι σχεδόν πάντα γυναίκες ενώ η ιδιωτικότητα των εγκληματιών προστατεύεται σαν επτασφράγιστο μυστικό.

Το ξεψάχνισμα της προσωπικής τους ζωής όμως, δε βοηθά σε κάτι. Αν αυτό αποτελούσε αφορμή για κάποια καμπάνια ευαισθητοποίησης ή ενημέρωσης για παρόμοιους κινδύνους και επιθετικές συμπεριφορές, χρηματική βοήθεια στο θύμα, υποστήριξη άλλων θυμάτων παρόμοιας κακοποίησης, ίσως –ΙΣΩΣ- να δικαιολογούνταν. Από τη στιγμή όμως που χρησιμοποιείται απλά για κουτσομπολιό και για inspiration porn*, προσωπικά, μόνο αίσθημα αηδίας προκαλεί.

*Inspiration porn: Ο θαυμασμός ατόμων με ασθένειες, προβλήματα υγείας και κυρίως ΑμεΑ, όχι για πραγματικά κατορθώματα, αλλά απλά για το γεγονός ότι προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή τους, χωρίς να είναι βυθισμένα στη δυστυχία λόγω της κατάστασης της υγείας τους. Η λέξη porn χρησιμοποιείται μεταφορικά, για να δείξει το πάθος ή τον συχνό και τελετουργικό τρόπο με τον οποίο παρακολουθούνται inspirational ομιλίες για την αναπηρία, inspirational βιντεάκια και inspirational quotes από μη ανάπηρα άτομα. Δείτε τη δημιουργό της φράσης Stella Young να εξηγεί τον όρο.

Η προσπάθεια προστασίας της ιδιωτικής ζωής του ατόμου, αποτελεί μία συνεχή μάχη την οποία τα θύματα πάντα χάνουν. Μη ξεχνάμε πως από κάτι τέτοια περιστατικά προκύπτουν αστεία περιστατικά όπως η Britney Spears να απειλεί με ομπρέλες τους ρεπόρτερ αν δεν απομακρυνθούν, αλλά και καθόλου αστεία περιστατικά όπως ο θάνατος της Νταϊάνα, του συντρόφου της και του οδηγού της από τροχαίο, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να ξεφύγουν από τους παπαράτσι.