Αυτοκαταστροφή: διαλύοντας τη ζωή μας αργά και άκρως βασανιστικά

Αυτοκαταστροφή: διαλύοντας τη ζωή μας αργά και άκρως βασανιστικά

 «Αυτοκαταστροφή δεν σημαίνει αυτοκτονία. Σχεδόν κανένας δεν αυτοκτονεί -σχεδόν όλοι αυτοκαταστρεφόμαστε. Πίνουμε, καπνίζουμε, χαλάμε μια σταθερή δουλειά ή έναν καλό γάμο. Αυτές δεν είναι αποφάσεις, αλλά έμφυτες τάσεις… Η αυτοκαταστροφή δεν είναι γραμμένη σε κάθε κύτταρό μας -Dr. Ventress to Lena, «Annihilation» (2018).

Δεν κατάλαβα πολλά από αυτήν την ταινία -αν θέλω να είμαι ειλικρινής, δεν κατάλαβα τα περισσότερα- αλλά κατάλαβα αυτό το απόσπασμα και με χτύπησε σε ένα πολύ προσωπικό επίπεδο. Μέχρι πρόσφατα σκεφτόμουν την αυτοκαταστροφή σαν την αυτοκτονία. Νόμιζα ότι ήταν μία άμεση και συντριπτική διαδικασία, όπως όταν πατάνε το μεγάλο κόκκινο κουμπί του διαστημικού οχήματος σε κάποια ταινία φαντασίας και η διαδικασία αυτοκαταστροφής ξεκινά και τελειώνει σε μερικά δευτερόλεπτα.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πολύ αργή και βασανιστική διαδικασία. Είναι σαν αυτές τις εξαντλητικές φιλίες με ιδιαίτερα τοξικούς ανθρώπους, που μία ώρα μαζί με αυτούς μοιάζει σαν διήμερο -ενώ μία ώρα με αληθινούς φίλους σου φαίνεται σαν να ήταν τρία λεπτά μόνο και θες κι άλλο. Παρεμπιπτόντως, η διατήρηση τοξικών σχέσεων είναι μία μέθοδος αυτοκαταστροφής. Η αρνητικότητα και η αμφιβολία για το τι μπορούμε να καταφέρουμε, το σαμποτάζ στον εαυτό μας, η επιβολή στόχων που δεν γίνεται πρακτικά να πετύχουμε και γενικά ό,τι χρησιμοποιούμε για να προκαλέσουμε στον εαυτό μας μία κακή μέρα και μία κακή ζωή, είναι αυτοκαταστροφικό.

Η αυτοκαταστροφή είναι μια συνεχής, ενεργή κατάσταση στην οποία συνειδητά ή ασυνείδητα βάζουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας. Αφορά την προσπάθεια που κάνουμε οι ίδιοι να βάλουμε εμπόδια στη ζωή, στις σχέσεις ή στη διάθεσή μας. Είναι αυτή η φωνή, που μας ψιθυρίζει κακά πράγματα για το σώμα μας μπροστά στον καθρέφτη και σχετίζεται άμεσα με το δισταγμό μας να μιλήσουμε στη δουλειά ή στις σχέσεις μας.

Θα παρομοίαζα αυτή τη διαδικασία με το κλείσιμο κάθε παράθυρου και χαραμάδας σε ένα τεράστιο σπίτι, με σκοπό να προκαλέσουμε στον εαυτό μας λιποθυμία από έλλειψη φρέσκου αέρα. Είναι μια αργή και επίπονη διαδικασία που θα φέρει μία αργή και δυστυχισμένη ζωή διαλύοντας τη ψυχολογία μας, πολύ πριν προκαλέσει την ολική καταστροφή.

Η διαδικασία της αυτοκαταστροφής θα ελαττωθεί -αν ποτέ σταματήσει- μετά από πολύ χρόνο και προσωπικό ψάξιμο, φυσικά, αν την ανιχνεύσουμε και αντιδράσουμε συνειδητά σε αυτήν.

Προσωπικά, αυτό που έχω ανακαλύψει για μένα είναι πως έχω την τάση να τρώω υπερβολικά όταν νιώθω αβεβαιότητα είτε για την έκβαση ενός πρότζεκτ είτε, γενικά, για τη ζωή μου. Αυτή είναι μόνο μία από τις μεθόδους αυτοκαταστροφής που χρησιμοποιώ –αν και αγαπημένη μου, γιατί με κάνει να νιώθω άβολα με το πόσο τρώω, άσχημα για το σώμα μου, για τις κακές συνήθειές μου και για το ότι ενδίδω σε κάθε παρόρμησή μου. Παρότι σχεδόν σε όλη μου τη ζωή επιδιδόμουν σε αυτή τη συμπεριφορά, δεν συνειδητοποιούσα τι κρυβόταν από πίσω.

Το drug of choice σας όσον αφορά την αυτοκαταστροφή μπορεί να διαφέρει -υπάρχουν τόσες επιλογές όπως η αναβλητικότητα, η αυτοχειραγώγηση και η αναζήτηση της τοξικότητας. Μπορεί να διαφέρουμε στη μέθοδο, αλλά έχουμε κάτι κοινό. Προσπαθούμε, κυρίως με λόγια ή με στάση -όχι τόσο δράση-, να διαλύσουμε τη ψυχολογία και ολόκληρη τη ζωή μας, συχνά στο καλύτερό της σημείο.

Ίσως δεν υπάρχει μία εύκολη λύση σε αυτό. Ωστόσο, διαβάζοντας το κείμενο, το μυαλό όλων θα πηγαίνει σε διαφορετικές συμπεριφορές, ακόμα και αυτές για τις οποίες συχνά αυτοσαρκαζόμαστε. Μπορούμε να προσπαθούμε -τουλάχιστον-, όταν αντιλαμβανόμαστε ότι κατευθυνόμαστε προς την ίδια αιώνια πράξη, να την αντικαθιστούμε με άλλη συμπεριφορά. Μία που να μας κάνει να νιώθουμε όμορφα αλλά να μην τη μετανιώνουμε μετά. Εγω προτιμώ να διαβάσω ένα βιβλίο ή να δω μία ταινία, αλλά μπορεί αυτή η πράξη-χάπι να είναι η περιποίηση, η γυμναστική ή ένα τηλέφωνο σε αγαπημένο πρόσωπο. Θέληση να υπάρχει και τη βρίσκουμε.