Πάλι από την αρχή λοιπόν…

Πάλι από την αρχή λοιπόν…

Άσε με να μαντέψω, περνάς μια περίεργη φάση στη ζωή σου για εκατοστή όγδοη φορά, νιώθεις ότι πάλι κάνεις κάτι λάθος, ότι κανένας δεν μπορεί να «μπει στα παπούτσια» σου, ότι αργείς ή ότι πας πολύ γρήγορα. Με λίγα λόγια, νιώθεις άβολα με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Μα γιατί πάλι σε μένα αυτό;

Οι φίλοι σου -κάπως- σου φαίνονται αποξενωμένοι, ο φίλος ή η φίλη σου προφανώς και «δεν σε καταλαβαίνει» και οι γονείς σου έγιναν ακόμη πιο ενοχλητικοί για άλλη μια βραδιά. Κι εσύ στέκεσαι όρθιος στο Ζάππειο, ακούς τα πουλάκια να κελαηδούν, βλέπεις την αστυνομία να στολίζει το Πασχαλινό κέντρο και ανθρώπους γύρω σου να περνούν και αισθάνεσαι μόνος.

Γιατί το κεφάλι σου είναι ένα κουβάρι σκέψεων που χορεύει τζαζ, ενώ εσύ θέλεις να μάθεις κλακέτες. Και προσπαθείς. Κάθε φορά κουράζεσαι όλο και περισσότερο. Κάθε αποτυχία σου είναι ακόμη πιο δύσπεπτη. Και το χειρότερο; Όταν τελικά νιώσεις ανακούφιση, έρχονται οι αγαπημένες ενοχές για τα δεκάδες πράγματα που θα μπορούσες να είχες κάνει καλύτερα.

Σήμερα, τώρα που διαβάζεις αυτές τις νεανικές σκέψεις από ένα μεσήλικο μυαλό σκέφτεσαι ότι δεν είσαι ο μόνος. Όλοι μας πάσχουμε από αυτό το αίσθημα ματαιοδοξίας, ότι πάντα όλα θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα. Όλοι πληγωθήκαμε όταν ήμασταν παιδιά και φυσικά σε κάθε μας αποτυχία, αναβιώνουμε κάθε μικρό ή μεγάλο μας τραύμα.

Και ξεκινάς από την αρχή, κουβαλώντας όλους σου τους φόβους, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις χαρές, τις λύπες, όλες σου τις στιγμές και τα συναισθήματα.

Έχοντας περάσει πολλές φορές από αυτά τα μονοπάτια (και ναι δεν τρέφω ελπίδες ότι δεν θα τα ξαναπερπατήσω), θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες μικρές συμβουλές -αν μπορούμε να τις ονομάσουμε έτσι- απ’ όσα έχω δει και βιώσει ως τώρα στο ταξίδι που λέμε ζωή (και ναι το μελό στοιχείο δεν θα φύγει ούτε αυτό το Πάσχα).

1. Κατάγραψε τους φόβους σου

Μια αποτυχία ή ακόμη και μια επιτυχία μας αφήνει μια βαλίτσα που μέσα της έχει ανησυχίες, άγχος, μπόλικο στρες και προσδοκίες. Πάρε ένα χαρτί, γράψε τι ένιωσες, τον λόγο που θεωρείς ότι πυροδότησε μια συγκεκριμένη αντίδρασή σου (π.χ. μια μίνι κρίση πανικού, μια φοβία, μία κρίση θυμού) και απλά παρατήρησέ την. Χωρίς να την κρίνεις.

2. Κατάγραψε τι έχεις πετύχει μέχρι σήμερα

Μπορεί να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να λες «είχε κι άλλον ταραμά σαν εσένα η μάνα σου;», όμως σίγουρα έχεις κάνει βήματα. Απλά δεν τα έχεις αναγνωρίσει. Θυμήσου τον εαυτό σου έναν χρόνο πριν, συζήτησε μαζί του, -μην το παρακάνεις και σου βάλουν μια όμορφη ρομπίτσα που δένει τα χεράκια απαλά πίσω απ’ την πλάτη σου- και αναγνώρισε την αλλαγή. Προσωπικά, δεν θεωρώ πως υπάρχει καλή ή κακή αλλαγή. Οτιδήποτε μας συμβαίνει είναι μια στάση εγγύτερα σε αυτό που πραγματικά είμαστε.

3. Αγκάλιασε τον εαυτό σου

Ναι. Κυριολεκτικά, πάρε μια αγκαλιά τον εαυτό σου και πες του «Μπράβο σου», «Δεν πειράζει, την επόμενη φορά θα προσπαθήσεις περισσότερο» και «Σ’ αγαπώ, κι ας μην στο δείχνω κάθε μέρα». Σίγουρα σε κάποιους ακούγεται υπερβολικό ή και δήθεν, όμως το μικρό παιδάκι μέσα μας θα χαρεί που το πήραμε αγκαλιά και το αποδεχόμαστε ακριβώς όπως είναι. Ένα ατσούμπαλο, αστείο, έξυπνο και όμορφο παιδάκι, που το μόνο λάθος που έκανε ήταν να γεννηθεί σε μια εποχή που όλα τρέχουν, μεταβάλλονται και λησμονούν ή λησμονούνται; με ταχύτητες φωτός.

4. Απενοχοποίησε τα αρνητικά συναισθήματα

Πρόκειται για την λεγόμενη «τοξική θετικότητα». Όχι, δεν χρειάζεται κάθε φορά να αισθάνεσαι πως όλα θα πάνε καλά. Είναι φυσιολογικό να αισθάνεσαι άσχημα κάποιες φορές, άλλωστε τα αρνητικά συναισθήματα αποτελούν απαραίτητο συστατικό για την εξέλιξή μας. Και σίγουρα, δεν θα πάνε «όλα καλά» δια μαγείας. Χρειάζεται προσωπική προσπάθεια και πραγματική θέληση.

5. Μην ξεχνάς να είσαι ο εαυτός σου

Ναι, ναι είναι κοινότυπο, ‘be You’ και λαχανάκια Βρυξελλών. Είναι αλήθεια όμως. Η δυσκολία που ενέχει η προσπάθεια να είσαι ο εαυτός σου, αυτό το μοναδικό πλάσμα, που παίρνει την ευθύνη των λαθών του, που χαίρεται και πληγώνεται με τις επιλογές του, που μαθαίνει να αναγνωρίζει τα τραύματά του, που αποδέχεται τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του, είναι σχεδόν ακατόρθωτο. Όμως, τότε και μόνο τότε έρχεται η συγχώρεση, κι έπειτα το επόμενο βήμα. Άλλο ένα βήμα στην ατελείωτη αλλά περιπετειώδη σκάλα, που ονομάζουμε ζωή.