5 «παιδικές» ταινίες για ενήλικες

5 «παιδικές» ταινίες για ενήλικες

Η ενηλικίωση είναι μια διαδικασία που συμβαίνει από τη μία μέρα στην άλλη. Έρχεται ύπουλα και, σχεδόν πάντα, σε πιάνει απροετοίμαστο. Από τη μία, θυμάσαι τον εαυτό σου να προετοιμάζεται με άγχος για το επαναληπτικό τεστ στα αρχαία και, ξαφνικά, φτάνεις στο σήμερα, όπου κύρια φοβία σου είναι να μην καθυστερήσεις στη δουλειά και πότε θα προλάβεις να πας σουπερμάρκετ για ψώνια -μπορεί να είναι και μόνο δική μου φοβία, το δέχομαι.

Οι υποχρεώσεις αρκετές, ο χρόνος που απαιτεί το να είσαι ενήλικας άπειρος. Και όμως, υπάρχουν ορισμένες στιγμές που η νοσταλγία έρχεται και σου χτυπάει την πόρτα. Στιγμές όπως όταν τυχαία βλέπεις στην τηλεόραση μια διαφήμιση για την ταινία, που έβλεπες on repeat όταν ήσουν μικρός, σπάζοντας τα νεύρα όλης της υπόλοιπης οικογένειας -και ας μην στο έλεγαν. Ή όταν μαθαίνεις πως εκείνη η σειρά ταινιών, που λάτρευες ως παιδί, κυκλοφορεί νέο installment και διχάζεσαι για το πόσο περίεργο θα είναι να πας να την παρακολουθήσεις στο σινεμά.

Σε τέτοιες περιστάσεις- και σε άλλες τόσες παρόμοιες- έχουμε βρεθεί σίγουρα όλοι μας, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι. Όπου επιλέγουμε, για λίγη ώρα της ενήλικης καθημερινότητας μας, να κάνουμε ένα διάλειμμα και να γυρίσουμε πίσω το χρόνο στα αείμνηστα χρόνια της ξεγνοιασιάς, βλέποντας μια ταινία, από αυτές που κατηγοριοποιούνται ως παιδικές. Και δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως αυτό το guilty pleasure δεν είμαι διατεθειμένη να το απαρνηθώ ακόμα. Ίσως είμαι και από τους λίγους τυχερούς που έχουν ανίψια, οπότε μπορώ ανενόχλητη να λέω ως δικαιολογία ότι εκείνα με ανάγκασαν να δω μαζί τους τηλεόραση.

Όπως και να ‘χει, το να παρακολουθείς ξανά -ή και για πρώτη φορά- ταινίες, προορισμένες για μικρότερες ηλικίες, έχει μια ιδιαίτερη συναισθηματική σημασία. Τα μηνύματα που θέλει να μεταδώσει η κάθε ταινία γίνονται αντιληπτά με τελείως διαφορετικό, πλέον, τρόπο, ενώ η -ως επί το πλείστον- θετική έκβαση των πραγμάτων (το λεγόμενο happy ending) αγγίζει διαφορετικά το ενήλικο κοινό, αφήνοντας πίσω του μια αίσθηση ολοκλήρωσης.

Και ενώ το χάσμα γενεών διχάζει το τηλεοπτικό κοινό -μιας και οι τάσεις και τα γούστα της κάθε γενιάς φυσικά και διαφέρουν-, παρακάτω θα απαριθμήσουμε ορισμένες παιδικές ταινίες-διαμάντια, που εκτιμήθηκαν και συνεχίζουν να εκτιμώνται από πολλούς, μικρούς και μεγάλους. Γιατί στο κάτω κάτω, αν δεν μιλήσεις για τις ταινίες που σημάδεψαν την παιδικότητα σου, για τι άλλο θα μιλήσεις;

5 | Ψηλά στον Ουρανό (2009)

Πρόκειται για μια ταινία που σε στιγματίζει από τα πρώτα λεπτά -εάν την έχετε δει, καταλαβαίνετε τι εννοώ. Η υπόθεση εκτυλίσσεται γύρω από τον 78χρονο πρωταγωνιστή μας, ο οποίος, αφού χάνει τη σύζυγό του, αποφασίζει να κάνει το παιδικό του όνειρο πραγματικότητα και να ταξιδέψει με το σπίτι του, δένοντας του χιλιάδες μπαλόνια και ανυψώνοντας το στον ουρανό. Σύντομα όμως αντιλαμβάνεται πως δεν ταξιδεύει μόνος.

Η ταινία αγγίζει θέματα όπως η φιλία, η αγάπη, η συντροφικότητα και η απώλεια. Το σημαντικότερο, όμως, μήνυμα που λαμβάνεις, στο τέλος, ως θεατής είναι πως ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις την αλλαγή, που τόσα χρόνια τρέμεις, στη ζωή σου.

4 | Ο αυτοκράτορας έχει κέφια (2000)

Ποιος είπε πως τα αστεία για παιδιά δεν έχουν απήχηση σε ενήλικο κοινό; Η συγκεκριμένη ταινία, με τους τέρμα iconic χαρακτήρες της, σίγουρα αποτελεί τρανή απόδειξη πως η τέχνη της κωμωδίας δεν γνωρίζει ηλικιακά στεγανά. Εν ολίγοις η υπόθεση: Ο εγωμανής και ανώριμος αυτοκράτορας Κούζκο μετατρέπεται από τη σύμβουλό του Ύζμα, με ένα φίλτρο, σε λάμα. Στην προσπάθεια του να ξανακερδίσει την παλιά του ζωή -και μορφή- μαθαίνει πως είναι η αληθινή ζωή, δίχως βασιλικές παρωπίδες, αλλά με πολλές χαρές και απογοητεύσεις παράλληλα.

Τι να κρατήσετε; Δεν είμαστε το κέντρο του σύμπαντος -ορισμένοι ας το ξαναδιαβάσουν αυτό. Και τα πράγματα μπορεί να είναι πολύ διαφορετικά γύρω μας, αρκεί να είμαστε διατεθειμένοι να κοιτάξουμε με πιο ανοιχτό μυαλό. Επίσης, η Ύζμα είναι ένα mood από μόνη της, αλλά αυτή είναι προσωπική άποψη.

3 | Ο βασιλιάς των λιονταριών (1994)

Είναι, ίσως, και η πιο «παιδική» ταινία στη λίστα μας -καθώς και η παλαιότερη. Ωστόσο, είναι αναμφισβήτητα και μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές ταινίες της γενιάς μας. Πρόκειται για την ιστορία ενός μικρού λιονταριού, που αφού εξαπατάται από το θείο του, πιστεύοντας πως προκάλεσε το θάνατο του πατέρα του, εγκαταλείπει το σπίτι και την οικογένεια του. Μεγαλώνοντας μακριά από όσα είχε οικεία, κάνει νέους φίλους, μαθαίνει να επιβιώνει και γυρίζει πίσω στην οικογένειά του για να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος.

Μια κλασική ιστορία κακού εναντίον καλού, αδικίας και δικαιοσύνης. Η πρόωρη ενηλικίωση του μικρού Σίμπα και ο στιγματισμός του από το θάνατο του πατέρα του σίγουρα μας αγγίζουν, όσα χρόνια μετά και να το παρακολουθήσουμε.

2 | To κινούμενο κάστρο (2004)

Όσοι δεν γνωρίζετε το Studio Ghibli (εταιρία παραγωγής της ταινίας), κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και ψάξτε το. Στο δυναμικό της περιλαμβάνονται ταινίες όπως η «Πριγκίπισσα Μονονόκε», «Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων» και πολλά άλλα. Η ταινία της λίστας μας, όμως, πέρα από το πολύ καλό επίπεδο του animation -για την εποχής της-, έχει και μια πολύ ιδιαίτερη πλοκή. Περιπέτεια και μαγεία μπλέκονται, καθώς η ιστορία ακολουθεί μια νεαρή κοπέλα, η οποία μετατρέπεται σε ηλικιωμένη, από μια μάγισσα. Λόγω της εμφάνισής της ντρέπεται να ζήσει πλέον με την οικογένεια της και αυτοπροσλαμβάνεται, ως οικιακή βοηθός, στο κάστρο ενός περιπλανώμενου νεαρού μάγου. Η παιδιάστικη προσωπικότητα και ο ναρκισσισμός του θα έρθουν σε αντίθεση με τις νεοαποκτηθείσες αξίες της υπερήλικης, πλέον, πρωταγωνίστριας. Ο πόλεμος, όμως, είναι τελικά αυτός, που θα έρθει να δώσει απαντήσεις.

Ρομαντισμός, πανέμορφες εικόνες που ξεπήδησαν από την πιο τρελή φαντασία και πληθώρα συναισθημάτων. Πέραν αυτών και το αντιπολεμικό μήνυμα είναι έντονο, μιας και ο σκηνοθέτης, όπως ανέφερε ο ίδιος, ήταν έντονα επηρεασμένος από την εισβολή των Η.Π.Α στο Ιράκ.

1 | Toy Story (1995-)

Μια σειρά ταινιών με κεντρική θεματική τη φιλία, τη συνεργασία, τη διαφορετικότητα και την παιδικότητα. Η αγαπημένη παρέα παιχνιδιών, που μπλέκει σε περιπέτειες, αντιμετωπίζει τις δυσχέρειες, τσακώνεται και φιλιώνει σαν πραγματική οικογένεια. Και όλα αυτά καθώς αντιμετωπίζει την αβάσταχτη αλήθεια πως όλοι κάποτε παύουμε να είμαστε παιδιά.

Οι 4 ταινίες που έχουν κυκλοφορήσει εώς τώρα (και μάλλον ετοιμάζεται και πέμπτη) απεικονίζουν τις διάφορες φάσεις της ενηλικίωσης, με τους κεντρικούς χαρακτήρες να είναι πολυδιάστατοι και -πάνω από όλα- ανθρώπινοι. Για αυτό άλλωστε τους αγαπάμε από την πρώτη στιγμή.

«Ψάχνοντας το Νέμο», «Σρεκ», «Απίθανοι» και πολλές άλλες. Ταινίες που, ακόμα και σήμερα, ανεξαρτήτως ηλικίας, τις βλέπεις και διασκεδάζεις (ειδικά με παρέα). Εσένα ποια παιδική ταινία σε καθόρισε; Περιμένουμε προτάσεις.