Tοπ Φάιβ: Κινηματογραφικά μιούζικαλ των 00s

Tοπ Φάιβ: Κινηματογραφικά μιούζικαλ των 00s

Και εκεί που δεν θέλαμε να ξαναγράψουμε, τόσο σύντομα, άλλη μία λίστα με ταινίες που αγαπήσαμε, ήρθε η Nicole Kidman να μας θυμίσει ότι το “Moulin Rouge!” κλείνει 20 χρόνια από όταν προβλήθηκε στους κινηματογράφους και μάγεψε τους θεατές, όπως η ίδια τον Ewan McGregor, τραγουδώντας “Diamonds are a girl’s best friend”.

Η μερίδα των ανθρώπων που αγαπά τα μιούζικαλ δεν αγγίζει την πλειοψηφία. Παρ’ όλα αυτά είναι ενεργά παθιασμένη με τις μελωδίες, τα χορευτικά και τις χαρακτηριστικές ατάκες τους. Δεν είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε παντού. Για κάθε άνθρωπο που κατάμουτρα μου δηλώνει πόσο βαρέθηκε, βλέποντας το “La La Land”, γνωρίζω άλλους δύο που, ακούγοντας τις πρώτες νότες του “You’re the one that I want”, μεταμορφώνονται σε Sandra Dee και αναφωνούν “Tell me about it stud”. 

Στην Ελλάδα, 8.000 χιλιόμετρα μακριά από το θέατρο Broadway της Νέας Υόρκης, οι επαφές που είχαμε με τα μιούζικαλ ήταν, αρχικά, οι κινηματογραφικές μεταφορές των επιτυχημένων θεατρικών και, στη συνέχεια, μερικές ελληνικές διασκευές των πιο διάσημων έργων. Η δεκαετία 2000-2009 ήταν κομβική για τις εν λόγω ταινίες, αφού τις έβαλε ξανά στο χάρτη του εμπορικού -δεδομένου πως οι μόνες μεγάλες μιούζικαλ επιτυχίες των 90s ήταν οι ταινίες της Disney και η “Evita”.  

Πέρα από αυτό, για τη δική μου γενιά, η δεκαετία των 00s ήταν η εποχή της παιδικότητας. Επομένως, όσα μιούζικαλ είδαμε τότε, είτε χάρη στην πλοκή είτε στην εποχή, έχουν χαραχτεί αιώνια μέσα μας, ως οι πιο πολύχρωμες και χαρούμενες κινηματογραφικές αναμνήσεις. Υπάρχουν πολλές ταινίες που, ακόμη και σήμερα, δεν έχω καταφέρει να δω. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν 5 που ξεχωρίζουν στην καρδιά μου, είτε το αξίζουν είτε όχι. 

5 | High School Musical (2006-2008) 

Κουβαλώντας πάνω του ό,τι άσχημο αντιπροσώπευε τη Disney και τη μόδα της εποχής, αυτή η τριλογία μας έμαθε τι σημαίνει guilty pleasure. Η πλοκή χαρακτηρίζεται ως μουσική εφηβική αναβίωση του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Ο αθλητής Troy και η καλή μαθήτρια Gabriella αψηφούν τις κλίκες και το status quo και συναντιούνται στη μέση, στο τραγούδι. Ήταν η κεντρική πλοκή και οι διάλογοι ό,τι χειρότερο έχει ζήσει η μουσική μυθοπλασία; Ναι. Ήταν η απεικόνιση της ξανθιάς Sharpay, ως φούξια villain των ταινιών, προβληματική; Ναι. Τρώγαμε ξύλο, όσοι ξέραμε απ’ έξω τα λόγια κάθε τραγουδιού; Ναι. Αλλά ήμασταν όλοι μαζί σε αυτό. 

Γιατί να την δεις για πρώτη φορά: Αν δεν το έχεις δει στις τάξεις του δημοτικού, φοβάμαι πως είναι πλέον αργά. Ωστόσο, αν είσαι φαν του Zac Efron, ήρθε η ώρα να τον δεις στα μικράτα του. 

Γιατί να την ξαναδείς: Για να θυμηθείς πόσο πολύ αγαπάς το δίδυμο Ryan-Sharpay σε κάθε αποτυχημένη δολοπλοκία τους και να ξανατραγουδήσεις “What time is it?”, τώρα που έρχεται καλοκαιράκι. 

4 | Chicago (2002) 

Η πιο σκοτεινή υπόθεση της λίστας μας βρίσκει, το 1924, τη Velma, διάσημο showgirl και την Roxie, νοικοκυρά που επιθυμεί να πρωταγωνιστεί σε θέατρα βαριετέ, να διαπράττουν διαφορετικούς φόνους και να καταλήγουν στη φυλακή. Οι δύο τους παλεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας για τη φήμα και τη δόξα, που μπορεί να τους χαρίσει το ευρύ κοινό. Μία ταινία που συγκινεί, διασκεδάζει και μιλά για τη θέση των γυναικών και τη δύναμη της κοινής γνώμης στο παρελθόν

Γιατί να την δεις για πρώτη φορά: Renée Zellweger και Catherine Zeta-Jones, ίσως στην καλύτερη φάση της καριέρας τους, Richard Geere, Queen Latifah και ένα υπερταλαντούχο μουσικοχορευτικό πλαίσιο, που δεν φεύγει από το κεφάλι σου. 

Γιατί να την ξαναδείς: Γιατί σου ξέφυγε ένας στίχος από το “Cell Block Tango”, το οποίο τραγουδάς συνήθως όσο πλένεις πιάτα ή είσαι στην τουαλέτα. Και γιατί οι ερμηνείες και οι ατάκες δίνουν και παίρνουν. 

3 | Moulin Rouge! (2001) 

Η ταινία, που ενέπνευσε αυτό το άρθρο, είναι η πιο ρομαντική από τη λίστα μας. Τοποθετημένη στο Παρίσι του 1900, φωτογραφίζει τον απαγορευμένο έρωτα που ζουν ένας συγγραφέας, που θέλει να γράψει για την αγάπη και μία σταρ καμπαρέ, που θέλει να γίνει ηθοποιός και να εγκαταλείψει τη ζωή της εταίρας. Η ταινία που μας έμαθε ότι το σπουδαιότερο πράγμα είναι να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμεείναι γεμάτη μηνύματα για την αγάπη και την ελευθερία. 

Γιατί να την δεις για πρώτη φορά: Για τη χημεία Kidman-McGregor, την αμφιλεγόμενη σκηνοθεσία, τα εντυπωσιακά κοστούμια και σκηνικά και, φυσικά, για όλα τα γνωστά και αγαπημένα τραγούδια, που θα ακούσεις -αφού η ταινία χαρακτηρίζεται ως τζούκμποξ μιούζικαλ και δεν έχει ορίτζιναλ κομμάτια. 

Γιατί να την ξαναδείς: Για να ερωτευτείς παρέα με τον Christian, να κλάψεις παρέα με τη Satine και να ανατριχιάσεις, για ακόμα μία φορά, στην πλέον κλασσική σκηνή του “Roxanne”. 

2 | Hairspray (2007) 

Ίσως, η πιο αναγκαία -δυστυχώς, ακόμη- ταινία της λίστας με διαχρονική προβληματική, αυτή των δικαιωμάτων και της ορατότητας των ανθρώπων, που διαφέρουν από το πρότυπο του λευκού πλούσιου λεπτού ανθρώπου. Η ταινία ακολουθεί την Tracy, στην προσπάθειά της να κερδίσει μία θέση στην αγαπημένη της εκπομπή χορού και, στη συνέχεια, την καρδιά του πρωταγωνιστή, Link. Το εμπόδιο; Η χρονιά είναι 1962 και η Tracy είναι υπέρβαρη. Ένα μιούζικαλ που ασχολείται με το ρατσισμό που δέχονται εύσωμοι και μαύροι άνθρωποι, που συγκινεί, όποια δεκαετία και να την απολαύσεις. 

Γιατί να την δεις για πρώτη φορά: Για τον εξαιρετικό John Travolta, που κλέβει και πάλι τις εντυπώσεις, την πολύχρωμη αισθητική και τα αιώνια πολιτικά μηνύματα κοινωνικής δικαιοσύνης. 

Γιατί να την ξαναδείς: Για να παρακολουθήσεις μία μία τις αδικίες, που δέχονται οι πρωταγωνιστές, μέχρι το συγκινητικό happy end, που κορυφώνεται με το αξεπέραστο “You can’t stop the beat”. 

1 | Mamma Mia! (2008) 

Καλοκαίρι του 2008: Η Meryl Streep εισβάλλει, για πολλοστή φορά, στις καρδιές μας, με αυτή την τζιν σαλοπέτα και το σγουρό ξανθό μαλλί και ξεχνά να φύγει. Η πλοκή γυρνά γύρω από το ερώτημα ποιος από τους τρεις υποψήφιους είναι ο αληθινός πατέρας της μέλλουσας νύφης, Sophie και κόρης της πρωταγωνίστριας, Donna. Η ταινία που λειτουργεί σαν χάπι για κάθε διάθεση και πρόβλημα, βάζει στην πρώτη γραμμή την οικογενειακή αγάπη, τη φιλία και την ερωτική νοσταλγία και τις ντύνει με την ομορφιά ενός ελληνικού νησιού και της μουσικής των ABBA. 

Γιατί να την δεις για πρώτη φορά: Γιατί αν δεν την έχεις ξαναδεί ως τώρα, τι κάνεις με τη ζωή σου; Οι άνθρωποι πήραν 18 τραγούδια των ABBA και από αυτά εμπνεύστηκαν ολόκληρη πλοκή και εσύ μας το παίζεις δύσκολος/η; Για να μη μιλήσω για το all star cast και καταντήσω γραφικός. 

Γιατί να την ξαναδείς: Γιατί το κλάμα που ρίχνεις στο “Slipping through my fingers” και το χαμόγελο που σκας, τραγουδώντας “Dancing Queen” δεν είναι ποτέ αρκετά. Γιατί, κάθε φορά, μας κάνει να αναρωτιόμαστε πώς μπορούμε να του αντισταθούμε