Άγριες Μέλισσες: Ένα ταξίδι σε μιαν άλλη εποχή

Άγριες Μέλισσες: Ένα ταξίδι σε μιαν άλλη εποχή

Είναι μια σειρά που αναμφίβολα τα τελευταία δύο χρόνια, έχει κερδίσει κοινό και κριτικές. Η ελληνική τηλεόραση είχε καιρό να δει αυτό που λέμε «καλή παραγωγή», με ωραία και γραφικά σκηνικά, ένα σοφά επιλεγμένο καστ και μια όμορφη ιστορία. Γιατί αυτό που μας έλειπε και θα μας λείπει πάντα είναι η αφήγηση ενός όμορφου παραμυθιού.

Η τελευταία ίσως φορά που είδαμε μια τόσο καλογυρισμένη σειρά ήταν με το «Νησί», μια καθαρά ιστορική, δραματική και κοινωνική αφήγηση, μιας εποχής δύσκολης, αλλά λησμονημένης.

Θα σου πω μια ιστορία

Οι «Άγριες Μέλισσες» ξεκίνησαν από το πρώτο επεισόδιο, όντας πολλά υποσχόμενες. Τρεις αδερφές που μόλις έχασαν τον πατέρα τους, σε ένα απομακρυσμένο χωριό, το Διαφάνι, περί τη δεκαετία του 1950, έρχονται αντιμέτωπες με τις δυσκολίες επιβίωσης μιας γυναίκας σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο. Η Λενιώ, μία από τις πρωταγωνίστριες της ιστορίας, γεμάτη πάθος και όρεξη για ζωή, διεκδικεί αυτά που σήμερα θεωρούμε δεδομένα στη ζωή: την ελευθερία, την αγάπη, τη στοργή, την εργασία, την οικογένεια. Η Ασημίνα είναι μια κοπέλα δημιουργική, στοργική, αληθινή και το κυριότερο, ένας άνθρωπος που πιστεύει στον ρομαντισμό των παραμυθιών. Η τελευταία από τις αδερφές, η Δρόσω, είναι η πιο ονειροπόλα, φαντάζεται τον κοσμοπολίτικο αέρα που υπάρχει έξω από το χωριό και κυνηγάει τον απαγορευμένο έρωτα.

Το πλαίσιο της ιστορίας θυμίζει σχέσεις τσεχωφικές, οι ήρωες έχουν πάθη, ελαττώματα, χάρες, όνειρα και παρελθόν τραγικό, καθώς ο πόλεμος δεν είχε πάρα λίγα χρόνια που τελείωσε. Από την άλλη, υπάρχει μια παντοδύναμη οικογένεια που καταδυναστεύει το χωριό, ο δυνατός τσιφλικάς Δούκας Σεβαστός και οι γιοί του. Και φυσικά όλο το χωριό, με το σχολείο, το καφενείο, το κουρείο, τα μαγαζάκια και τα ραφτάδικα, μας ταξιδεύουν με έναν μαγικό τρόπο σε μιαν άλλη εποχή, όπου ναι μεν η αθωότητα και το όνειρο επιτρέπονταν, η τραγωδία όμως και ο πόνος ήταν έτι μεγαλύτεροι.

Αυτό που μας λείπει: η ανθρωπιά

Το ατού του χωριού αυτού είναι η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη που έχουν οι ήρωες της σειράς. Σε κάθε δυσκολία ενός ανθρώπου, υπάρχει πάντα όλο το χωριό που θα στηρίξει, θα «βάλει πλάτες». Δεν έχουμε ζήσει σε εκείνες τις εποχές και ίσως πράγματι να παρουσιάζεται με έναν περισσότερο ιδανικό τρόπο, όμως από αφηγήσεις και εξιστορήσεις, οι άνθρωποι μετά τον πόλεμο και λίγο πριν τη δικτατορία είχαν άλλες έγνοιες, κατά τι ουσιαστικότερες. Οι ψυχές τους, βασανισμένες και φοβισμένες, είχαν τον χώρο και την διάθεση να δώσουν και να πάρουν αγάπη και ο λόγος ήταν ότι η αγάπη δεν ήταν δεδομένη γι’ αυτούς, αλλά ένα δώρο από τον Θεό.

Ο φεμινισμός που έκδηλα μας μάγεψε

Πέραν της αξιοθαύμαστης και ζηλευτής οικογενειακής αγάπης που ενώνει τις αδελφές Σταμίρη, το ίδιο πρωτόγνωρη είναι η προσπάθεια απεικόνισης του δυσεπίτευκτου κυνηγιού ευτυχίας των γυναικών του χωριού. Υπάρχουν τρεις γυναίκες ηρωίδες, η Ουρανία, η Ρίζω και η Βιολέτα, οι οποίες μοχθούν για τις δικές τους επιχειρήσεις, ένα κατάστημα υφασμάτων, ένα ραφτάδικο και ένα καφενείο αντίστοιχα. Και φυσικά η Ελένη, η οποία μάχεται να διατηρήσει τα κτήματα που της άφησε ο πατέρας της και να βιοποριστεί από την καλλιέργεια γης, σε μια εποχή που οι περισσότεροι αν όχι όλοι οι κτηματίες είναι άνδρες. Αξιοσημείωτη είναι και η ιστορία της Παγώνας, της γυναίκας του δημάρχου, η οποία έχοντας ήδη τρία παιδιά, μετά την τελευταία της εγκυμοσύνη παθαίνει επιλόχεια κατάθλιψη, πανικοβάλλεται από την μονότονη ροπή που έχει πάρει η ζωή της, αφού είναι 24 ώρες το 24ωρο νοικοκυρά και μάνα και το σκάει για λίγο καιρό μέχρι να βρει τα πατήματά της και τελικά να συμπορευθεί ως σύντροφος πλέον του ανδρός της και όχι ως υπηρετικό προσωπικό του σπιτιού. Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει και στην Ανέτ, την αδερφή του Δούκα, η οποία σε νεαρή ηλικία έπεσε θύμα βιασμού, γέννησε ένα παιδί και για να γλιτώσει τον στιγματισμό, αποφασίζει να μην καταδικάσει τη ζωή της, φεύγει για το Παρίσι και γίνεται πολίτης του κόσμου.

Το καλό τέλος που θα μας ακολουθεί

Ενώ ο πρώτος κύκλος τελείωσε με μια δόση πικρίας και αναμονής για τα μελλοντικά τεκταινόμενα, οι σεναριογράφοι αποφάσισαν να δώσουν κάθαρση στους ήρωες και τις ηρωίδες τους. Έτσι, διεξήχθη μια «δίκαιη δίκη», που μας θύμισε ελληνική τραγωδία κατά τα τελευταία επεισόδια, η οποία αναμφισβήτητα ικανοποίησε το τηλεοπτικό κοινό, παρότι αποχαιρετήσαμε τρεις από τους ηθοποιούς κολοσσούς της σειράς, τον Βασίλη Μπισμπίκη, τον Γιώργο Γάλλο και την Κάτια Δανδουλάκη.

Ο τρίτος κύκλος θα διαδραματιστεί την περίοδο της δικτατορίας, γεγονός που μας κάνει να ανυπομονούμε – ειδικά όσους ανήκουμε στην νέα γενιά που δεν βίωσε τα γεγονότα από πρώτο χέρι – να παρακολουθήσουμε το πώς οι σεναριογράφοι της σειράς, οι οποίοι εκτός από συνεργάτες είναι και σύντροφοι, θα απεικονίσουν αυτή τη γκρίζα ιστορική εποχή. Και φυσικά, ανυπομονούμε να θαυμάσουμε και ένα από τα νέα μέλη της σειράς, τον Αιμίλιο Χειλάκη.

*Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στην μουσική επιμέλεια της σειράς, με τα πολύχρωμα τραγούδια που μας χαρίσει ο μουσικοσυνθέτης Alex Sid.