Τα ρόδα της Δήμητρας

Τα ρόδα της Δήμητρας

 Έχουν περάσει πάνω από 2 εβδομάδες από τη μέρα, που ενεργοποιήθηκε ο κοινωνικός συναγερμός για την εξαφάνιση της Δήμητρας από τη Λέσβο. Και πριν από κάποιες μέρες, πληροφορηθήκαμε πως η εξαφανιζόμενη εντοπίστηκε στα αζήτητα ενός νεκροτομείου, όπου και βρισκόταν ξεχασμένη για δύο σχεδόν μήνες. Η διαδικασία της αναγνώρισης της σωρού πραγματοποιήθηκε από τον αδελφό της, ωστόσο αναμένουμε και τα αποτελέσματα του τεστ DNA. 

 Και κάπως έτσι θα πει κανείς πως η ιστορία έληξε -το τέλος τραγικό. Η ηρωίδα, που τα πάθη της ζωής της την μετέτρεψαν σε αγία, έφυγε τελικά από αυτόν τον κόσμο, που τόσο αντάξιος της ήτανε. Έφυγε με τρόπο σκληρό και βίαιο -θύμα αυτοκινητιστικού με εγκατάλειψη λένε οι αρχές, θύμα της απανθρωπιάς μας καταλαβαίνω εγώ. 

 Πολλά ειπώθηκαν από την πρώτη στιγμή που άρχισε να γίνεται γνωστή η ιστορία της Δήμητρας. Κυρίως, όμως, πολλές ήταν οι ευθύνες που έπρεπε να επιρριφθούν. Στην ντόπια κοινότητα που εξοστράκισε, χλεύασε, κακοποίησε και τελικά θανάτωσε έναν άνθρωπο. Στους δημόσιους φορείς, που, όχι απλά συνέδραμαν το κακοποιητικό έργο της κοινωνίας, τοποθετώντας στην απομόνωση έναν άνθρωπο που έτυχε να επιλέγει να φοράει φουστάνι αντί για παντελόνι -α, σωστά και να τραγουδάει δυνατά όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ‘αδελφός’ της σε πρόσφατη συνέντευξη, ενώ η αναζήτηση της κυμαινόταν-, αλλά και καθυστέρησαν απελπιστικά τη διαδικασία εντοπισμού του εν λόγω ανθρώπου -η Δήμητρα εξαφανίστηκε 6 Απριλίου, το silver alert ενεργοποιήθηκε 26 Μαίου… Τέλος, ας μην ξεχνάμε και την αείμνηστη ελληνική οικογένεια, που τόσο παρεμβατικά και αυθαίρετα εγκλωβίζει σε καλούπια τα μέλη της και, αν εκείνα δε συμμορφωθούν, τα ‘πετά’ σε κάποιο ίδρυμα ή κάποια μονάδα εγκλεισμού -πάντα “για το καλό τους” και ποτέ για να μη χάσει τη βολή της.

‘’Εδώ στο χωριό δεν τον θέλει κανένας, έτσι που ήτανε’’

Φαντάζει σαν ο εξοστρακισμός να είναι πράγματι συστημικό κομμάτι της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Αρκεί να περάσετε έξω από έναν οίκο ευγηρίας ή μια ψυχιατρική κλινική. Εκεί πέρα, έχουμε σιωπηρά αποφασίσει ως κοινωνία πως πρέπει να τοποθετούνται τα μη “παραγωγικά” άτομα του συνόλου μας, τα άτομα που δε συμβαδίζουν με τις ταχύτητες της εποχής, που δεν ακολουθούν τις κοινωνικές νόρμες ή που απλά φαίνεται να διαταράσσουν, με τον οποιοδήποτε τρόπο, την “ομοιομορφία” της κοινότητας μας. Όλες εκείνες οι Δήμητρες της κάθε εποχής, που το μόνο τους σφάλμα ήταν πως γεννήθηκαν σε μια τέτοια τιμωρητική κοινωνία.

Και ενώ δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από το σοκαριστικό δημοσίευμα του Vice, σχετικά με τις συνθήκες που επικρατούν στις διάφορες δομές εγκλεισμού, τα πράγματα δε φαίνεται να έχουν αλλάξει και δραματικά -τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο. Με αφορμή τη Δήμητρα, ας υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας πως ο ακούσιος εγκλεισμός εξακολουθεί να υπάρχει και, σε αρκετές περιπτώσεις, χρησιμοποιείται καταχρηστικά ώστε να περιοριστεί ένα άτομο, δίχως καμία απολύτως αιτιολογία -είπαμε βέβαια πως τραγουδούσε δυνατά, άρα να μια αιτιολογία… 

 Πολλές φορές ανειδίκευτο ή υποστελεχωμένο προσωπικό, ακατάλληλες δομές, ανεκδιήγητες συνθήκες υγιεινής και ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός, κυριολεκτικά για τα σκουπίδια. Έτσι, για να τα έχουμε κάπως πιο περιληπτικά στο μυαλό μας. Και φυσικά, ας μην αναλωθούμε συζητώντας τις πολιτικές ευθύνες πίσω από το συγκεκριμένο ζήτημα. Απλά να αναφέρουμε πως υπάρχουν και ξεπερνούν κατά πολύ την παρούσα κυβερνητική συγκυρία.

 Επειδή, λοιπόν, το τελευταίο διάστημα η κοινωνία μας έχει την τάση να ασχολείται είτε με τρίχες είτε με μήτρες -και μια διαβολική σύμπτωση, πάντα ασχολούνται οι πλέον ακατάλληλοι-, είναι καλό να κάτσουμε και να αναλογιστούμε, ο καθένας μόνος του και μετά όλοι μαζί. Γιατί η πρώτη μας αντίδραση, ως κοινωνία, στο καθετί διαφορετικό, αντισυμβατικό ή μη βολικό προς τις πεποιθήσεις και τις αντιλήψεις μας, είναι η απόρριψη και η χλεύη; Και γιατί δεν είναι απλά η κατανόηση και η αποδοχή;

 Τελικά, αυτός ήταν ο τρόπος που έμελλε στη Δήμητρα να γίνει ορατή σε αυτήν την κοινωνία, που ποτέ δεν την αποδέχτηκε και στην “οικογένεια”, που ποτέ δεν την αναγνώρισε για αυτό που ήταν. Ένας άνθρωπος γεμάτος αγάπη για τον πλησίον του, που ήθελε μόνο να δώσει και ποτέ δε ζήτησε να πάρει τίποτα. Παρά μόνο να ζήσει όπως εκείνη όριζε.