Θερινό σινεμά: 4 προτάσεις για φέτος

Θερινό σινεμά: 4 προτάσεις για φέτος

Καλοκαίρι και η ζωή είναι εύκολη. Περίπου. Τουλάχιστον, φέτος, θα είναι εγγυημένα καλύτερα από τον χειμώνα. Για χορό, μάλλον, δεν θα πάμε και οι συναυλίες δεν θα είναι οι ίδιες με τη μάσκα, αλλά η έβδομη τέχνη είναι εδώ για εμάς και αυτό το μήνα. Για την ακρίβεια, τον τελευταίο μήνα ο κινηματογράφος έχει υπάρξει μία όμορφη εναλλακτική για όσους δεν θέλουν να κάτσουν σε κάποιο μαγαζί -γιατί τις βόλτες με τον καφέ στο χέρι τις σιχαθήκαμε φέτος.

Το θερινό σινεμά είναι από μόνο του μία μοναδική εμπειρία, ανεξάρτητα από την ταινία που θα δεις. Από που να ξεκινήσω; Από το αδίστακτο κουνούπι, που επιτίθεται σε εμάς τους γλυκοαίματους και κάθε Αύγουστο σκάμε στο σινεμά με μακρύ παντελόνι και ζακέτα; Από τη βροχή, που περιμένει να δεις εσύ ταινία σε εξωτερικό χώρο, για να αρχίσει να ρίχνει καρέκλες; Από τα γείτονες του σινεμά, που τσακώνονται -πάνω από το κεφάλι σου- στο μπαλκόνι για το αν θα φάνε σουβλάκι ή πίτσα, ενώ εσύ κλαις για χιλιοστή φορά με την Audrey Hepburn στο Breakfast at Tiffany’s;

Από όπου και αν επιλέξουμε να αρχίσουμε τη γκρίνια, καταβάθως, το αγαπάμε το θερινό σινεμά. Φέρνει τους ανθρώπους λίγο πιο κοντά και, πάντα, μας θυμίζει ότι τα πιο ωραία βράδια μπορεί να κοστίζουν 10€. Με μειωμένες επιλογές, φέτος, το τίμησα πάντως το σπορ -4 ταινίες είδα. Και οι 4 ήταν υπέροχες -ή έστω καλές. Τις προτείνω ανεπιφύλακτα. Ποιες είναι αυτές;

Nomadland (2020)

Η οσκαρική ταινία της λίστας -αφού κέρδισε το χρυσό αγαλματίδιο ταινίας, σκηνοθεσίας και α’ γυναικείου- περιγράφει, με τον πιο όμορφο και αισθητικά ικανοποιητικό τρόπο- έναν τρόπο ζωής, πολύ μακρινό από εκείνον των περισσότερων ανθρώπων. Έχοντας χάσει τον άντρα της και τη δουλειά της, η Fern αφήνει πίσω της τη συμβατικότερη ζωή του παρελθόντος και ακολουθεί ένα ταξίδι νομάδων, μετακινούμενη διαρκώς από μέρος σε μέρος και αλλάζοντας δουλειές. Στο ταξίδι της, κάνει νέες φιλίες, αλλά έρχεται, κυρίως, πιο κοντά με τον εαυτό της και τη φύση. Η ταινία παρουσιάζει την δεκαετία των 60, ως μία ευκαιρία να ζήσεις κάτι καινούριο, ενώ σε αφήνει να αναρωτιέσαι αν η Fern συνεχίζει τη ζωή του νομά από συνήθεια, ανάγκη ή επιλογή. Μία φαινομενικά ήσυχη ταινία, με όμορφες εικόνες και ακόμη ομορφότερα μηνύματα.

Soul (2020)

Για μένα, η ταινία με το ωραιότερο μήνυμα από τη λίστα, το Soul είναι μία τρανή απόδειξη της υπερδύναμης που έχει η Pixar και οι ιστορίες που επιλέγει να μοιραστεί. Αρχικά διαπραγματευόμενη ένα θέμα, καθόλου παιδικό -το θάνατο-, η ταινία παρουσιάζει τον Joe, ένα βήμα πριν την εκπλήρωση του εργασιακού του ονείρου. Ένα τραγικό ατύχημα τον στέλνει προς την επόμενη ζωή, πριν καταφέρει να νιώσει ευτυχία. Διάφορες παρεξηγήσεις και η συνάντηση με μία μπερδεμένη ψυχή, θα δείξουν στον ήρωα και στο κοινό ότι, τελικά, η ευτυχία δεν είναι πάντα η επαγγελματική άνοδος ή όλα όσα θεωρούμε άπιαστο όνειρο. Δεν είναι τυχαίο, που η ταινία κέρδισε 2 όσκαρ (καλύτερη animated ταινία και μουσικό σκορ).

Cruella (2021)

Οι απόψεις διίστανται σχετικά με τη συγκεκριμένη αναβίωση -ή μάλλον επαναδιατύπωση- της θρυλικής κακιάς των παιδικών μας χρόνων. Άλλοι τη βρήκαν προβλέψιμη και άλλη ενδιαφέρουσα. Άλλοι θεώρησαν ότι πρόδωσε τον μονοδιάστατα κακό χαρακτήρα της Cruella και άλλοι εκτίμησαν το βαθύτερο και πιο ανθρώπινο backstory που της δόθηκε. Ένα πράγμα, όμως, είναι σίγουρο. Δεν γίνεται να βαρεθείς, όσο την παρακολουθείς. Τα κοστούμια, η αισθητική, το σάουντρακ, ακόμα και κάποια plot twist είναι όλα αξιόλογα και πολύ περισσότερα από ό,τι περιμέναμε από ένα live-action της Disney. Φυσικά, οι ερμηνείες των Emma και Emma ήταν αντικειμενικά αξιοζήλευτες και έφεραν στην ταινία και τους χαρακτήρες έναν διασκεδαστικό και, παράλληλα, πολυδιάστατο τόνο.

Supernova (2020)

Σίγουρα, η πιο δραματική ταινία της λίστας, το Supernova διηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού, που έρχεται αντιμέτωπο με μία δύσκολη απόφαση. Ο Sam και ο Tusker είναι μαζί τα τελευταία 20 χρόνια και στο χρόνο της αφήγησης, αντιμετωπίζει τη διάγνωση του Tusker με άνοια και τις μελλοντικές τους επιλογές. Όλα αυτά, ενόσω κάνουν ταξίδι με το βαν τους στην βρετανική εξοχή και συναντούν οικογένεια και φίλους. Βαριά, αλλά όχι αναπάντεχη, το Supernova συγκινεί, χωρίς να το επιδιώκει, με έναν ήσυχο ρομαντισμό και τη δυσκολία της εγωιστικής αγάπης, αυτής που δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς τον άλλον. Οι ερμηνείες των Colin Firth και Stanley Tucci μπορεί να μην κέρδισαν τόσο το ελληνικό κοινό (gasp!), αλλά ήταν ρεαλιστικές και άρτιες.