Το φάντασμα του ιντερνετικού μας παρελθόντος

Το φάντασμα του ιντερνετικού μας παρελθόντος

Παράξενο πράγμα το ίντερνετ. Στις ημέρες μας, έχει αναδειχθεί σε μια σχεδόν αυτόνομη δημόσια σφαίρα, όπου όλοι αλληλοεπιδρούμε με τους πάντες και τα πάντα δίχως φόβους για συνέπειες. Μιλάμε όπως θέλουμε, πληροφορούμαστε για ό,τι θέλουμε, σχολιάζουμε ό,τι μας αφορά (ή και όχι). Σαν να πρόκειται για ένα παράλληλο σύμπαν, με δική του πραγματικότητα και δική του χρονική αλληλουχία. Σε αυτό το συμπάν, το παρελθόν μπλέκεται πολύ συχνά με το παρόν, με αποτέλεσμα σχεδόν πάντα να καθορίζουν το μέλλον- το υπόσχομαι, δε θα φιλοσοφήσουμε σήμερα

Εκεί λοιπόν που όλα δείχνουν να κυλούν νορμάλ στην κανονική πραγματικότητα με τους γνωστούς φρενήρεις ρυθμούς, σκάει ξαφνικά ένα γεγονός, μια είδηση, (ένα πoστ βρε παιδί μου) από την άλλη, την παράλληλη που προαναφέραμε και γίνονται όλοι άνω-κάτω. Μια δημοσίευση που είχε κάνει ο Χ πριν καμία δεκαριά χρόνια και σχολίαζε περιπαικτικά τις γυναίκες οδηγούς. Μια κοινοποίηση του μανιφέστου μιας ολοφάνερα ρατσιστικής σελίδας που ευχόταν να εξαφανιστούν οι ‘’λάθρο’’. Έστω μια δημόσια δήλωση στήριξης του ‘’έργου’’ μιας νομικά χαρακτηρισμένης πλέον εγκληματικής οργάνωσης (Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική). 

Και εκεί που κάποιοι χαίρουν κοινωνικής αποδοχής και επαγγελματικής αναγνώρισης, ξαφνικά παύουν να είναι οι καταξιωμένοι αθλητές που γνωρίσαμε χάρη στα επιτεύγματα τους, οι αγαπημένοι μας ηθοποιοί που λατρέψαμε ως παιδιά ή οι τραγουδιστές που η μουσική τους καθόρισε κομβικές φάσεις της ζωής μας.

 Μετατρέπονται μέσα σε μόλις λίγους χαρακτήρες σε ανθρώπους με φοβικές, βίαιες ή απλά απαράδεκτες αντιλήψεις. Και αυτό μας φέρνει σε κάποια σύγχυση ως (ιντερνετική) κοινωνία. Σε ορισμένες περιπτώσεις και σε κάποια σύγκρουση, μιας και οι μισοί θα υποστηρίξουν σθεναρά το άτομο που συνήθισαν να θαυμάζουν και οι άλλοι μισοί θα προχωρήσουν σε κάλεσμα για την αποκαθήλωσή του. Υπάρχουν προφανώς και εκείνοι που δεν θα ασχοληθούν καθόλου -μια κατηγορία που για το παρόν κείμενο θα μου επιτρέψετε να αγνοήσω.

Αναφερόμαστε κυρίως στην περίπτωση των ατόμων που είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό διότι αυτή ακριβώς η “δημοσιότητα” τους, τους καθιστά και πιο ευάλωτους στην κριτική, ενώ ο απόηχος δηλώσεών τους ακούγεται όσο να’ ναι, πιο εκκωφαντικά από ό,τι θα έπρεπε . Μη δείτε δηλαδή, που το δικό μας ιντερνετικό παρελθόν δεν έχει γίνει πρώτη είδηση. Και ας του άξιζε καθώς όλοι διαθέτουμε και από κάποια δημοσίευση που βλέπουμε πλέον και αναρωτιόμαστε για το τι πήγε λάθος σε εκείνη τη φάση της ζωής μας. Τα λεγόμενα δημόσια πρόσωπα ακριβώς επειδή είναι δημόσια, δεν βρίσκονται απλά στο μικροσκόπιο για το τι έκαναν σήμερα, αλλά και για το τι έκαναν πριν 10 χρόνια, πριν 20 χρόνια και για το τι θα κάνουν σε 10 χρόνια από τώρα. 

Έτσι γινόταν πάντα και έτσι θα συνεχίσει να γίνεται. Το μόνο ουσιαστικά που άλλαξε είναι η συνδρομή του Ίντερνετ στην διαδικασία του εξονυχιστικού αυτού ελέγχου. Εξάλλου η φράση ότι ανεβαίνει στο Ιντερνετ μένει για πάντα εκεί, είναι ίσως και η μεγαλύτερη αλήθεια της δεκαετίας.

Ίσως να είναι πλέον το αιώνιο ερώτημα το γιατί κάποιος να νιώσει την ανάγκη να εκφράσει τόσο δημόσια , απόψεις και πεποιθήσεις που δεν τολμάει να αναφέρει με την ίδια άνεση στο φυσικό κόσμο; Ιδίως απόψεις που κρύβουν μέσα τους τέτοια κακία και τόση αδιαφορία για το συνάνθρωπο. Προφανώς βέβαια, υπάρχουν άτομα που δε διστάζουν να εκφράσουν τις μισαλλόδοξες απόψεις τους όπου σταθούν και όπου βρεθούν, δε φαίνεται όμως να πλειοψηφούν αυτές οι περιπτώσεις.

Αυτό που μένει εμείς ως κοινό να αντιληφθούμε, είναι πως να αντιδράμε σε τέτοιες περιστάσεις. Σε πολλούς μπορεί να έρθει στο μυαλό το λεγόμενο cancel culture, μια έννοια που έχει εργαλειοποιήθει όσο δεν πάει το τελευταίο διάστημα, αλλά που στον πυρήνα της έχει θετική νότα. Σίγουρα, δεν είναι κάθε περίπτωση ίδια, ούτε κάθε αμφιλεγόμενη δήλωση που βρίσκεται στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου έχει την ίδια βαρύτητα με την επόμενη που θα έρθει και θα ταράξει το κοινό αίσθημα.

Διότι, είναι διαφορετική μια παλιά ανάρτηση που εύχεται θάνατο σε μια ολόκληρη κοινωνική κατηγορία, από ένα κακεντρεχές ανέκδοτο που στηρίζεται σε ρατσιστικά στερεότυπα. Επιβλαβείς και οι δύο δηλώσεις σίγουρα, αλλά ψυχογραφούν διαφορετικό χαρακτήρα ατόμου και εν τέλει αυτό μετράει. Καθώς το ένα ξεκινάει από λιποψυχία και μισανθρωπία ενώ το άλλο από άγνοια. Αυτό το τελευταίο ευτυχώς διορθώνεται, τα άλλα είναι που στο τέλος της ημέρας, σαν κοινωνία, θα πρέπει να μας θορυβήσουν.