Η ζωή σου δική μου

Η ζωή σου δική μου

Και το όνομα εκείνης Καρολάιν

Η ομολογία του γυναικοκτόνου, ένα μήνα μετά το έγκλημα στα Γλυκά Νερά, αποτελεί πρώτο θέμα σε κάθε μέσο ενημέρωσης τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Δεν ήταν συμμορία αλλοδαπών. Δεν ήταν ληστεία που μετατράπηκε σε φόνο. Ήταν εκείνος. Ο άνδρας, ο οικογενειάρχης, ο ευκατάστατος. Ο συντετριμμένος σύζυγος, ο στοργικός πατέρας, ο πετυχημένος πιλότος. 

Ήταν εκείνος που δάκρυζε μπροστά στις κάμερες, που παρακαλούσε να πιάσουν τους δολοφόνους, που παρηγορούσε τη μητέρα της νεκρής στην κηδεία. Εκείνος που επί ένα μήνα έστησε ολόκληρη πλεκτάνη, εξαπατώντας τις Αρχές και διαφεύγοντας των ευθυνών του για τα όσα έπραξε.

Και τώρα που το ερώτημα του “ποιος” λύθηκε, ήρθε η ώρα να αρχίσουν τα γιατί.
Γιατί θα τον χώριζε.
Γιατί τον απείλησε πως θα του πάρει το παιδί.
Γιατί θα ζούσε όπως εκείνη ήθελε και αυτός δεν το δέχτηκε.
Και τη σκότωσε.

Δεν δέχτηκε πως δεν θα είχε πλέον εξουσία πάνω της.
Δεν δέχτηκε πως θα ζούσε όπως εκείνη θα όριζε.
Δεν δέχτηκε πως εκείνη μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό της δίχως αυτόν.
Και τη σκότωσε.

Η Καρολάιν ήταν 20 χρονών όταν σκοτώθηκε. Είχε γίνει μητέρα και είχε όνειρα για σπουδές και εργασία. Την πρώτη φορά που έμεινε έγκυος απέβαλε, όμως η γέννα της κόρης της της έδωσε μεγάλη χαρά. Είχε άγχος για το πώς θα μεγαλώσει το παιδί της και μερικές φορές ένιωθε πιεσμένη από τα συναισθήματά της. Ο γάμος της δεν την έκανε πλέον να νιώθει ευτυχισμένη και σκεφτόταν να φύγει.

Ήταν μία από εμάς που πλέον δεν είναι μαζί μας.

Μία από τις πολλές που θανατώνονται κάθε χρόνο, μόνο και μόνο γιατί είναι γυναίκες, σύζυγοι, μητέρες, κόρες, αδερφές.

Μία από αυτές που δεν πρόλαβαν να φύγουν, γιατί δεν τους επιτράπηκε.

Γυναικοκτονία.

Αυτό είναι που θα πρέπει τελικά να μας μείνει από την όλη συζήτηση.

Γυναικοκτονία.

Τίποτα λιγότερο από την απάνθρωπη επιβολή εξουσίας πάνω σε ένα άλλο σώμα μόνο και μόνο επειδή είναι θηλυκό.

Γυναικοκτονία.

Διότι οι δολοφονημένες αυτές γυναίκες δεν δύναται να ξεχαστούν.

Και κάτι για το τέλος:

Δεν θα ζήσουμε εμείς τη ζωή μας φοβούμενες, μήπως καραδοκεί ο θάνατος μέσα στα σπίτια μας.
Εσείς να ζείτε με το φόβο πως δεν θα έχετε καμία θέση σε αυτή την κοινωνία έστω και αν σκεφτείτε να σηκώσετε χέρι πάνω μας. Και κανένας μηχανισμός, κρατικός και μη, δεν θα σας προστατεύσει από τις συνέπειες όσων εσείς οι ίδιοι πράξατε.