52 χρόνια μετά, το Stonewall παραμένει επίκαιρο

52 χρόνια μετά, το Stonewall παραμένει επίκαιρο

Γιατί;

Ήταν 28 Ιουνίου του 1969, όταν ξέσπασαν οι θρυλικές πλέον εξεγέρσεις, με αφορμή τα επεισόδια στο μπαρ Stonewall Inn. Εκείνη η μέρα έμελλε να είναι η αρχή της «απελευθέρωσης» από τα κοινωνικά στεγανά, της ορατότητας και, κυρίως, της αποδοχής. Έκτοτε, η πολύχρωμη αυτή γιορτή αγάπης έχει καθιερωθεί στον κοινό νου, με το μήνα Ιούνιο να αφιερώνεται εξ ολοκλήρου σε αυτό το πάντοτε ηχηρό μήνυμα, το μήνυμα της υπερηφάνειας. 

Την ημέρα εκείνη, 52 χρόνια πριν, οι αστυνομικές δυνάμεις της Νέας Υόρκης έκαναν επιδρομή σε ένα από τα γνωστά γκέι μπαρ της περιοχής του Μανχάταν, μια υπόθεση ρουτίνας μέχρι τότε -μιας και επρόκειτο για τόσο συνηθισμένο φαινόμενο. Εκείνη την ιστορική φορά, όμως, όπου υπήρξε δράση, υπήρξε και αντίδραση -και η ιστορία λίγο πολύ είναι γνωστή για τα όσα ακολούθησαν. 

Τα χρόνια περνούν, η στιγμιαία αντίδραση μετατρέπεται σε παράδοση και φτάνουμε στο σήμερα. Με διαδηλώσεις που εξυμνούν τη διαφορετικότητα και την αγάπη μέχρι και στις πιο συντηρητικές κοινωνίες (βλ. Τουρκία). Με ιστορικά κτίρια να σκεπάζονται από τα χρώματα της, γνωστής σε όλ@ πλέον, σημαίας του pride. Με στερεοτυπικά σεξιστικούς μηχανισμούς και οργανώσεις της κοινωνίας να δέχονται σφοδρή κριτική από το ίδιο το κοινωνικό σύνολο και να αναθεωρούν στάση και τακτικές. 

Γιατί, όμως, ακόμη υπερηφάνεια; 

Η απάντηση θα έπρεπε να έρχεται δίχως δυσκολία στον καθένα που ζει σε μια κοινωνία του σήμερα και όχι σε κάποια φανταστική ουτοπία. Όμως, δεν έχουν έτσι τα πράγματα, διότι εγωισμός και άγνοια πάνε χέρι-χέρι στην πραγματικότητα που διανύουμε. Ορίστε, λοιπόν, μερικοί πολύ πραγματικοί λόγοι, για τους οποίους είμαστε και θα είμαστε για πολύ ακόμα περήφανοι. 

Γιατί λίγες ώρες μετά το αυτοοργανωμένο pride της Θεσσαλονίκης, το Σάββατο, ομάδα ατόμων επιτέθηκε και τραυμάτισε μια παρέα ανθρώπων-μελών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας -ένας εκ των οποίων διακομίστηκε σε νοσοκομείο για ράμματα στο κεφάλι-, φωνάζοντας, παράλληλα, ρατσιστικά και ομοφοβικά σχόλια. 

Γιατί η Δήμητρα υπήρξε ένα θύμα της άγριας πατριαρχικής και ακατάδεκτης κοινωνίας μας, που την ώθησε, για χρόνια, στην αφάνεια και, εν τέλει, στο θάνατο. 

Γιατί η υπόθεση της δολοφονίας του Ζακ παραμένει, έως και σήμερα (από το 2018), ανεξιχνίαστη και κανείς δεν έχει αποδώσει ευθύνες σε κανέναν. 

Γιατί η υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη, που δολοφονήθηκε από «άντρες», ακόμη εκδικάζεται και, ακόμη, δεν έχει βγει σαφής ετυμηγορία για κανέναν από τους φερόμενους κατηγορούμενους.  

Γιατί η χώρα μας ήταν από τις τελευταίες χώρες που καταδίκασε την καθαρά ομοφοβική νομοθεσία, με στόχο τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα της Ουγγαρίας. 

Γιατί ο κοινωνικός διάλογος περί γάμου και τεκνοθεσίας της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, όσον αφορά στην Ελλάδα, παραμένει δεκαετίες πίσω -αν και καλό θα ήταν το παρακάτω ψήφισμα να το έχουμε όλ@ στο νου μας.

Κυρίως, όμως, γιατί κάθε μέρα που περνάει, υπάρχουν εκατοντάδες παιδιά και ενήλικες, που δέχονται εκφοβισμό και ύβρεις -ακόμα και ωμή βία- για το ποι@ είναι, για το τι φοράνε, για το πώς συμπεριφέρονται, για το ποιους αγαπάνε. 

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για μια αχρείαστη παρέλαση. Δεν πρόκειται για ένα θέαμα. Δεν πρόκειται για μια γιορτή των ανεξέλεγκτων νέων. Πόσο μάλλον για κάτι που μπορεί να εκμηδενιστεί τόσο εύκολα, θέτοντας το απλά με όρους «ηθικής». 

Είναι μια γιορτή αφιερωμένη εξ’ ολοκλήρου στην αγάπη, κυρίως του εαυτού μας αλλά και των γύρω μας. Είναι ένας φόρος τιμής σε όλα εκείνα τα άτομα, που τους στερήθηκε το δικαίωμα να είναι ο εαυτός τους. Τέλος, είναι και μια υπόσχεση προς όλα εκείνα τα άτομα, που θα αποτελέσουν μελλοντικά μέλη αυτής της κοινωνίας, ότι θα είναι προστατευμένα και πάνω απ’ όλα ελεύθερα να ζήσουν όπως ακριβώς θέλουν. 

Δίχως φραγμούς, δίχως βία και, κυρίως, δίχως φόβο.