Να το κάνω ή όχι; Ιδού η απορία!

Να το κάνω ή όχι; Ιδού η απορία!

491 μέρες Covid-19 ή 16 μήνες πανδημίας ή, τέλος πάντων, σχεδόν ενάμισης χρόνος κορωνοϊού. Αυτή η πρωτόγνωρη νέα πραγματικότητα έχει αλλάξει ολοκληρωτικά την καθημερινότητα, τις προτεραιότητες και τις δυνατότητές μας, σαν κοινωνία, κράτος, πολίτες, οικογένειες. Θυμάμαι όταν ξεκίνησε η πρώτη εκείνη, αείμνηστη, καραντίνα, τον Μάρτη του 2020, συζητούσαμε το αν θα κρατήσει τελικά πολύ ή όχι όλη αυτή η κατάσταση, αν θα είναι επιτυχή τα μέτρα για τη μείωση των διαρκώς αυξανόμενων κρουσμάτων, αν θα χρειαστούν χρόνια για να δημιουργηθούν εμβόλια.  

Για να είμαστε ειλικρινείς, σε γενικές γραμμές, δεν μπορούμε να πούμε με ειλικρίνεια πως τα μέτρα είχαν επιτυχία, αφού από το φθινόπωρο του 2020 μέχρι την άνοιξη του 2021, τα κρούσματα είχαν παρουσιάσει μεγαλύτερη άνοδο και από εκείνη, που είχε σημειώσει η δημιουργία καταστημάτων Frozen Yogurt, το καλοκαίρι του 2014. Τα εμβόλια, όμως, χρειάστηκαν λιγότερο από χρόνο για να κάνουν πρεμιέρα στην ελληνική κοινότητα. Και αυτό έχει θετικές και αρνητικές συνέπειες. 

Κοντεύουμε τους 4.000.000 ολοκληρωμένους εμβολιασμούς, στην Ελλάδα. Ακόμη, όμως, η επιλογή του εμβολίου δεν αποτελεί άκριτα μονόδρομο για όλους τους πολίτες. Αν οι γιατροί και οι λοιμωξιολόγοι έχουν διχαστεί, πώς είναι δυνατόν να περιμένουμε 10 εκατομμύρια πολίτες να βρίσκονται στην ίδια γραμμή πλεύσης; Είναι επίσημα καλοκαίρι -με τον καύσωνά του, με τα όλα του- και ένα μεγάλο ποσοστό έχει ολοκληρώσει ή προγραμματίσει τις διαδικασίες εμβολιασμού. Άλλοι για να νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια στις διακοπές, άλλοι διότι αναγκάστηκαν από εργασιακές υπόρρητες απειλές και άλλοι από αίσθημα κοινωνικής ευθύνης και προσωπικής προστασίας. 

Σίγουρα, από την πλευρά της ευημερίας του κοινωνικού συνόλου, όσο πιο γρήγορα εμβολιαστούν όλοι οι πολίτες, τόσο πιο άμεσα θα εξαλειφθεί η μαζική υπόσταση του ιού. Τουλάχιστον, αυτό είναι το ρεζουμέ της υπόσχεσης, αφήνοντας στην άκρη εξαιρέσεις μεταλλάξεων και διάρκεια προστασίας του εμβολίου. Οπότε ναι, καλό θα ήταν να βαδίζαμε συλλογικά, με τους δικούς μας προσωπικούς ρυθμούς, προς εκείνη την κατεύθυνση. 

Παρ’ όλα αυτά, είναι κατανοητή η οποιαδήποτε ανησυχία ή αμφιβολία απέναντι στα εμβόλια. Καλώς ή κακώς, οι περισσότεροι από εμάς, στην ουσία, δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα λεπτομέρειες, οφέλη και κινδύνους. Γνωρίζουμε απλά ό,τι έχουμε ακούσει από ειδικούς, γνωστούς, κανάλια, πολυλογάδες στη στάση λεωφορείου και ισχυρογνώμονες φίλους γονιών. Μου φαίνεται ακατανόητο να κρίνεις κάποιον που φοβάται να προχωρήσει σε αυτό το στάδιο -φυσικά, τονίζω την παράμετρο του φόβου, διότι οι αρνητές του ιού δεν ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία και καλό θα ήταν να συνεχίσουμε να τους κρίνουμε.  

Τα παραδείγματα κακών εκβάσεων -είτε τελικά σχετίζονται με το εμβόλιο, είτε όχι- μας τρομάζουν καθημερινά, ενώ ο μπακαλίστικος διαχωρισμός των εμβολίων, που έχει προκύψει από χαλασμένο τηλέφωνο αληθινών γνώσεων και δηλώσεων ράδιο αρβύλα, μόνο κακό μπορούν να κάνουν στην ψυχολογία σου. Εσύ τι θα κάνεις τελικά; Αυτό που θα σου κάνει μυοκαρδίτιδα ή αυτό που δε θα σε αφήσει να γίνεις μάνα; Και αυτό που μοιάζει σαν το μεγαλύτερο ρίσκο στο κεφάλι σου, το βιώνεις για μία κάλυψη μερικών μηνών. 

Η στάση της κυβέρνησης είναι υπέρ του εμβολιασμού και αυτό δεν είναι κακό. Δημόσια πρόσωπα με επιρροή μιλούν για τη δική τους εμπειρία εμβολιασμού, σε μία προσπάθεια ενημέρωσης και εφησυχασμού των πληθών, ενώ αυτές τις μέρες, το έναυσμα για να προχωρήσουμε στο εμβόλιο πήρε τη μορφή χρηματικής επιβράβευσης (τα γνωστά σε όλους, πλέον, 150). Η αντίδραση της γενιάς μας ήταν, κυρίως, χιουμοριστική ή ηθικά αντίθετη, δηλώνοντας πως ένα χρηματικό ποσό δεν προσφέρει τη μαγική ιδιότητα της λήθης, ούτε αποτελεί σωστή κατεύθυνση απόφασης. 

Εγώ λέω πως το εμβόλιο το έχω κάνει. Δεν το έχω κάνει για πάω σε κλαμπ, δεν το έχω κάνει γιατί με απείλησαν, δεν θα το έκανα για να “πληρωθώ”. Το έκανα, επειδή ένιωσα την ανάγκη να το κάνω. Και αν κάποιος δεν νιώθει έτοιμος ή σίγουρος να το κάνει, εγώ το καταλαβαίνω και ελπίζω τα σύντομα αποτελέσματα να δείξουν ότι ήταν η σωστή επιλογή, αυτή του εμβολιασμού. Όπως και να ‘χει, όμως, η υγεία μας δεν έχει πολιτικό πρόσημο, ούτε οικονομική παράμετρο. Για αυτό, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ενημερωθούμε, όπως και όπου μπορούμε, να συζητήσουμε με το γιατρό μας και τα άτομα που εμπιστευόμαστε και να πράξουμε, όπως εμείς επιλέγουμε. 

Η ροή του κειμένου δεν καταλήγει σε συγκεκριμένη και απόλυτη άποψη. Και αυτό γιατί το θέμα είναι τέτοιας φύσης, που δεν χωρά επιβολή απόλυτων απόψεων. Όσο για τη δομή του, είναι τόσο μπερδεμένη, όσο δικαιολογούμαστε να είμαστε και εμείς, σε μία τόσο περίεργη φάση της ζωής μας. Γιατί αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι κάθε μεσημέρι, μέχρι το τέλος της ζωής μας, θα παίζει “Κωνσταντίνου και Ελένης” στην τηλεόραση, όλα τα υπόλοιπα σε αυτή τη ζωή είναι γεμάτα αμφισημίες. Και είναι απόλυτα αναμενόμενο να αμφισβητούμε, να αγχωνόμαστε, να μπερδευόμαστε, να φοβόμαστε.