Το Κυνήγι της Ευτυχίας

Το Κυνήγι της Ευτυχίας

Ζούμε σε μια εποχή που κυριολεκτικά όλα τρέχουν, γι’ αυτό αποφασίζεις θες δε θες να τρέξεις κι εσύ. Κι έτσι εργάζεσαι, διαβάζεις, έχεις –ή προσπαθείς να έχεις– προσωπική ζωή και φυσικά κρατάς το μυαλό σου και την ψυχραιμία σου.

Οι επιθυμίες σου κάποιες φορές δεν συνάδουν με τις ανάγκες σου. Κι εκεί είναι που έρχεται ένα τεράστιο μπέρδεμα που βουλιάζει το μυαλό σου σε μια ατέρμονη συζήτηση με το σύμπαν: «Ποιος είμαι, τι θέλω, που πάω και γιατί πάω;» Σκέφτεσαι ότι παλαιότερα οι άνθρωποι ήταν μαχητές και ξαφνικά εσύ φοβάσαι να παλέψεις. Φοβάσαι όμως, γιατί δεν θέλεις να παλέψεις ή γιατί δεν σε αφήνουν; Η απάντηση δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ευθεία.

Ναι μεν η δυσκολία της εποχής -τα γνωστά, άγνωστα- η κρίση αξιών, η οικονομική κρίση, η ανεργία, η άμισθη εργασία, το εργασιακό bullying, η πρόσφατη υγειονομική κρίση και όλη η τρομοκρατία της πραγματικότητάς της και φυσικά όλα τα προβλήματα που πάντα συνόδευαν τη χώρα μας, δυσχεραίνουν ακόμη και τους πιο τολμηρούς να πάρουν την απόφαση να βγουν εκεί έξω και να κυνηγήσουν -ή έστω να ανακαλύψουν- τα όνειρά τους.

Υπάρχει όμως κι ένα μεγάλο «αλλά». Η αλήθεια είναι πως είμαστε μια γενιά που μεγάλωσε διαφορετικά από τις προηγούμενες. Γεννηθήκαμε σε μια εποχή που το χρήμα έρρεε και «λεφτά υπήρχαν» (μα που πήγαν τα λεφτά;) και ξαφνικά από τα 15 μας κι έπειτα, ακούγαμε ένα πράγμα: υπάρχει οικονομική κρίση, θα έχουμε νέα μέτρα και φυσικά η λέξη «Μνημόνιο» έγινε δεύτερο επίθετό μας. Η αποτυχία λοιπόν διείσδυε αργά και βασανιστικά στο υποσυνείδητό μας. Και όσοι από εμάς αποφασίζουμε να τρέξουμε με τους ρυθμούς της εποχής μας, λαμβάνουμε την απάντηση είτε της άμισθης εργασίας, είτε του «εξαιρετικού» βασικού μισθού. Και το παραμύθι συνεχίζεται με την παντελή μας αδυναμία να αυτονομηθούμε στα 25 μας -όπως έκαναν οι γονείς μας. Μένουμε με τους γονείς μας ή τους έχουμε πάντα στην κλήση έκτακτης ανάγκης, όταν έρχεται το ενοίκιο και οι λογαριασμοί. Και όλα αυτά μας έχουν κάνει την περίφημη γενιά των 500 ευρώ -για 8ωρα, υπερωρίες και τα τοιαύτα λέμε και ευχαριστώ, διότι η εναλλακτική ήταν να πηγαινω-ερχόμαστε αμισθί.

Τέλος καλό, όλα καλά

Ναι, δυστυχώς εάν θέλουμε να εισαχθούμε ενεργά στην αγορά εργασίας και να έχουμε μια ευκαιρία στα 30 μας, να πούμε πως τα καταφέραμε και επιβιώσαμε, χρειάζεται να γίνουμε οι master του multitasking. Δηλαδή: να εργαζόμαστε, να μελετάμε για να κάνουμε και τα μεταπτυχιακά μας και φυσικά να διατηρούμε τους φίλους και τις σχέσεις μας, διότι τι σημασία έχουν οι επιτυχίες, εάν δεν έχουμε κάποιον να τις μοιραστούμε;

Και θα τα καταφέρουμε, έχοντας ή μη έχοντας επιτύχει. Διότι σημασία δεν έχει τελικά ο προορισμός, αλλά το ταξίδι. Μπορεί να είναι ένα ταξίδι γεμάτο άγχη, προθεσμίες, ελάχιστο ελεύθερο χρόνο και πολλά μα πολλά νεύρα, όμως είναι στο χέρι μας τουλάχιστον να επιλέξουμε τους συνεπιβάτες μας, τους ανθρώπους που θα μας θυμίζουν πως τα σημαντικά πράγματα στη ζωή δεν είναι υλικά και ότι η αυτοπραγμάτωση κάποιες φορές δεν έρχεται μόνον μέσα από την δημιουργική απασχόληση και την εργασία, αλλά και από την αγάπη.