Ο φόβος

Ο φόβος

Φωτιές, καύσωνες, πλημμύρες, πόλεμοι, προσφυγιά, αυταρχικά καθεστώτα. Αλλά, ο κορυφαίος φόβος μου -ίσως και ο δικός σας- είναι το lockdown. Όχι, ο κόσμος μου δεν ήταν πάντα τόσο μικρός, ούτε ήμουν πάντα τόσο κοντόφθαλμη. Ίσως, οι τελευταίοι 16 μήνες να με επηρέασαν. Ενδεχομένως, οι τελευταίοι 16 μήνες να επηρέασαν και εσάς.

Στην αρχή, η αλήθεια είναι πως όλοι πήραμε στα αστεία το lockdown. Θα χαζολογάω όλη μέρα στο ίντερνετ, δε θα πηγαίνω σχολή, θα έχω αφορμή να μη βγω. Ταυτόχρονα, προσπαθήσαμε να το δούμε ως δεύτερη ευκαιρία για ένα νέο χόμπι ή για να αφιερωθούμε στην οικογένειά μας. Όμως, όλοι ζούσαμε με τον φόβο. Τον φόβο για τους πιο ευάλωτους στον κορωνοϊό -τους ηλικιωμένους, τους ασθενείς, τα άτομα στον τομέα της υγείας. Θρηνήσαμε θύματα, εργασία και ψυχική υγεία. Θρηνήσαμε θύματα, που εν πρώτοις δεν είχαμε σκεφτεί ως θύματα της πανδημίας, όπως θύματα ενδοοικογενειακής βίας, άστεγους και άπορους.

Αλλά ποτέ δε θρηνήσαμε μια εποχή, που φαίνεται να έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Την εποχή πριν τη μάσκα, πριν το αντισηπτικό, που φιλούσαμε ελεύθερα φίλους και αγαπημένους. Μια εποχή που δε φοβόμασταν να μιλήσουμε, να πλησιάσουμε τους ανθρώπους, ώστε να συνδεθούμε μαζί τους. Θυμάστε; Μάλλον όχι, ίσως μόνο σαν όνειρο… Ο τρόπος της φύσης να μας προστατεύσει από τον πόνο -αν δε θυμάσαι κάτι καλύτερο, πώς να σου λείψει;

Ο φόβος ήταν πάντα μέρος της ζωής των ανθρώπων. Από το φόβο της μοναξιάς, μέχρι το φόβο του οδοντιάτρου, όλοι φοβόμασταν κάτι. Εγώ, ως ιδιαίτερα αγχώδες άτομο, οφείλω να ομολογήσω πως ο φόβος ήταν πάντα μέρος της ζωής μου, σαν υπόκωφη μουσική σε καφετέρια. Μετά από τρία lockdown, όμως, ο φόβος αυτός γιγαντώθηκε, ενώ η αγάπη της μοναξιάς έγινε οριακά αγοραφοβία.

Όπως και να ’χει, όμως, νομίζω πως οι περισσότεροι από εμάς, μετά τα τελευταία απογοητευτικά νέα του mini lockdown, τις νέες μεταλλάξεις και τα διαρκώς αυξανόμενα κρούσματα, φοβόμαστε ακόμα περισσότερο. Και οι περισσότεροι αναρωτιόμαστε με παράπονο: Γιατί;

“Αφού τα έκανα όλα σωστά: Κράτησα αποστάσεις, φόραγα μάσκα, έβαζα αντισηπτικό, έκανα εμβόλιο. Αφού απομακρύνθηκα από φίλους και συγγενείς, πέρασα «καραντινάτα» Χριστούγεννα, Πάσχα, γιορτές και γενέθλια. Αφού άφησα την σωματική και ψυχική μου υγεία -μερικώς- σε δεύτερο πλάνο, φοβούμενη τα χειρότερα. Αφού προσλάμβανα τα νέα, το ένα κακό μετά το άλλο, υπομονετικά, χωρίς να τρελαθώ. Αφού άφησα την εργασία/ εκπαίδευση στην άκρη, χάρη στην πανδημία. Αφού έμεινα μέσα. Έμεινα μέσα. Έμεινα μέσα…

Και τώρα, πάνω που άρχισα να αναπνέω και ο φόβος άρχισε σιγά σιγά να ξεκολλάει από πάνω μου, πάει να γίνει ένα με εμένα και να γίνει μόνιμος.”

Διάφορες ιδιοφυίες βγαίνουν, εδώ και περίπου έξι μήνες, και λένε πως η οικονομία δε θα αντέξει άλλο ένα lockdown. Ο άνθρωπος όμως θα το αντέξει;

Αναμφίβολα, ο άνθρωπος θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από 100 lockdown. Όμως, μία από αυτές τις μέρες, θα αλλάξει η ψυχολογία του. Κάτι θα ραγίσει μέσα του και θα χάσει την ελπίδα και την ξεγνοιασιά -την κινητήριο δύναμή του.

Αυτός είναι ο φόβος μου.