Το έγκλημα στο τσιμέντο που ξεχάστηκε

Το έγκλημα στο τσιμέντο που ξεχάστηκε

Εδώ και αρκετές μέρες, έχει κατακλύσει τις οθόνες μας, η είδηση ακόμη μίας γυναικοκτονίας. Πρόκειται για την υπόθεση της Γαρυφαλλιάς, η οποία βάναυσα δολοφονήθηκε από το σύντροφο της, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών τους διακοπών. Και αρχίζεις τελικά να αναρωτιέσαι, αν η συχνότητα του φαινομένου ήταν πάντα τέτοια (spoiler alert: πάντα τέτοια ήταν)– ή αν ζούμε κάποιου είδους σαδιστικής εκδοχής της πραγματικότητας. 

Τα ονόματα των θυμάτων πολλά, οι ‘’ατυχείς στιγμές’’ πληθαίνουν, σχεδόν ανά εβδομάδα και όλο και περισσότερα καλά παιδιά, που δεν είχαν δώσει δικαιώματα, φανερώνουν τη σαπίλα που εν τέλει πάντα είχαν μέσα τους. Ο θυμός και η θλίψη μοιάζουν μονόδρομος, για οποιοδήποτε ον με κοινωνική συνείδηση και μεταξύ των διαφόρων φωνών που έχουν υψωθεί περί δικαίου και επάξιας τιμωρίας του δράστη, δεν μένει παρά να αναρωτηθεί κανείς: πόσο ακριβώς κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή; ‘Η καλύτερα, τι ορίζουμε ως δίκαιη τιμωρία για ένα τέτοιο έγκλημα;

Η απάντηση μπορεί να αγγίζει τα όρια της φιλοσοφικής τέχνης, ωστόσο σύμφωνα με την ελληνική δικαιοσύνη  τα πράγματα δεν είναι τόσο περίπλοκα τελικά όσο νομίζαμε οι υπόλοιποι. Εξάλλου, οι ‘’οδηγίες’’ προς επίδοξους γυναικοκτόνους του κ. Μπαλάσκα, σίγουρα δεν αποτελούν προσωπική έμπνευση, αλλά μάλλον πρόκειται για κάποιου είδους συστημικού/ ιστορικού συμπεράσματος.

Ιστορίες για «αγρίους»

Ενώ λοιπόν εξετάζουμε το σήμερα, ας γυρίσουμε για λίγο στο χθες – κυρίως για παιδευτικούς λόγους. Το Σεπτέμβριο του 2008, η Παναγιώτα Μαζαράκη δολοφονείται από τον τότε σύζυγό της, Γιάννη Κατσιλάμπρο. Ο τελευταίος θα ξεγελάσει για ένα μικρό διάστημα εβδομάδων, τόσο τις Αρχές όσο και το στενό κύκλο του ζευγαριού με την πρόφαση πως η άτυχη κοπέλα το έσκασε, εώς ότου καταλήξει τελικά να ομολογεί τη δολοφονία. Θα οδηγηθεί σε δίκη και ύστερα στις φυλακές Κορυδαλλού. Θα ισχυριστεί πως το θύμα έθιξε τον ανδρισμό του, πως ήταν εν βρασμώ και έκανε ό,τι έκανε, πως τον ‘’απείλησε’’ με χωρισμό και πως δεν θα συγχωρήσει ποτέ τον εαυτό του -οποιαδήποτε ομοιότητα με σύγχρονες καταστάσεις και γεγονότα είναι τυχαία(;). Θα καταδικαστεί πρωτόδικα σε ισόβια κάθειρξη, το 2014 όμως η απόφαση αυτή θα ανατραπεί μιας και θα του αναγνωριστεί εν τέλει το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου. Και κάπως έτσι γράφεται ο επίλογος της ιστορίας, με το δολοφόνο την ίδια εκείνη χρονιά να απελευθερώνεται…

Η υπόθεση τότε είχε -όπως συνέβη και πολλές φορές μετέπειτα με παρόμοιες καταστάσεις- συνταράξει το πανελλήνιο. Το προφίλ του δράστη ( νέος, γόνος επιφανούς οικογένειας, επαγγελματικά επιτυχημένος κλπ.) , η οικονομική επιφάνεια του ζευγαριού (δράστης και θύμα προέρχονταν από σχετικά εύπορα backgrounds), αλλά και οι λεπτομέρειες του εγκλήματος, όλα τους συνέδραμαν στο να πάρει τεράστια έκταση το ζήτημα. Τουλάχιστον για μερικό διάστημα, μιας και η λήθη αποτελεί ευχή και κατάρα για κάθε κοινωνία. Τα χρόνια πέρασαν και η υπόθεση μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας με κάποιες σποραδικές αναφορές να ξεπετάγονται εδώ και εκεί, ιδίως την επέτειο της δολοφονίας της Παναγιώτας.

Πρόκειται όμως για μια ιστορία που δεν πρέπει να ξεχνάμε ιδίως στο σήμερα και μια ιστορία της οποίας δεν της αρμόζει να αναφέρεται περιστασιακά. Γιατί πάντα η λήθη πάει χέρι- χέρι με την επανάληψη και όσον αφορά το ζήτημα των γυναικοκτονιών, μιλάμε για ‘’λάθη’’ που δεν μας επιτρέπεται ως κοινωνία να επαναλαμβάνουμε. 

Την Παναγιώτα λοιπόν για όσους δεν θυμούνται και για εκείνους που ποτέ δεν έμαθαν, την στραγγάλισε ο σύζυγος της κατά τη διάρκεια καβγά, αφού την είχε τραυματίσει πρώτα με σίδερο στο πρόσωπο. Έπειτα, προσπάθησε να θάψει το άψυχο πλέον σώμα της, μέσα στο φρεάτιο του ανελκυστήρα τους και ύστερα κάτω από το σπιτάκι του σκύλου τους, ωστόσο κανένα από τα δύο σχέδια δεν λειτούργησε. Αφού  προσπάθησε να πετάξει το πτώμα της μέσα σε κάτι κάδους στην Παιανία, τελικά κατέληξε να το θάβει σε κοντινό πάρκο του σπιτιού τους, τσιμεντώνοντας το σημείο.

Την Παναγιώτα την δολοφόνησαν, τη διέσυραν, τη μετέτρεψαν σε ακόμη ένα όνομα στη μακρόσυρτη λίστα γυναικών-θυμάτων της πατριαρχίας. Μαζί με την Ελένη, την Κάρολαιν, την Γαρυφαλλιά και τόσες άλλες γυναίκες, γνωστές και άγνωστες, που άδικα δεν βρίσκονται πια μαζί μας.

7 χρόνια…

7 χρόνια λοιπόν φάνηκε πως ήταν αρκετά για την περίπτωση της Παναγιώτας. Μέσα σε 7 χρόνια αποδόθηκε δικαιοσύνη, παραγράφηκε το αδίκημα και η ζωή συνεχίζεται. Τουλάχιστον για αυτούς που έμειναν πίσω, μιας και η ζωή της Παναγιώτας τόσο αυθαίρετα δεν είχε την ευκαιρία να συνεχιστεί.

Ο πρότερος έντιμος βίος σε συνδυασμό με το επιχείρημα της εύθραυστης ψυχικής κατάστασης του δράστη ( είχε σταματήσει τη φαρμακευτική αγωγή που ακολουθούσε), οδήγησαν στην απελευθέρωση. Έκτοτε η ίδια υπερασπιστική γραμμή χρησιμοποιείται σχεδόν σε κάθε παρόμοια υπόθεση, επιτυχώς ή μη και ήδη η υπόθεση της Γαρυφαλλιάς φαίνεται να ακολουθεί όμοιο μονοπάτι. Μένει μόνο να ελπίζουμε, πως η κατάληξη θα είναι διαφορετική.

Διότι, την επόμενη φορά που θα γίνει πρώτο θέμα συζήτησης μια γυναικοκτονία. Την επόμενη φορά που σαν κοινωνία θα ‘’πέσουμε από τα σύννεφα’’, γιατί το τέρας της πατριαρχίας φανερώνει ξανά το πρόσωπό του ( πόσο οικείο μας είναι τελικά αυτό το πρόσωπο, ποιος να το φανταζόταν). Την επόμενη φορά που θα ακούσουμε για ακόμη μία ‘’κακή στιγμή’’, ας αναλογιστούμε.

Μηπως δεν ήταν λοιπόν η κακή στιγμή ,αλλά ήσουν απλά εσύ, ”φίλε” άνδρα;

*Περισσότερες πληροφορίες για την υπόθεση της Παναγιώτας στο https://24h.com.cy/2018/03/den-chorizoume-tis-ipe-ke-ti-skotose-giannis-katsilabros-o-mousikos-pou-tsimentose-ti-syzygo-tou-ikones/