15 εφηβικές σειρές που μας μεγάλωσαν -και μας μεγαλώνουν ακόμη

15 εφηβικές σειρές που μας μεγάλωσαν -και μας μεγαλώνουν ακόμη

Σε μία προσπάθεια να ξεχαστώ, για λίγα λεπτά, από την πίεση και τις τραγωδίες των τελευταίων ημερών -για να μην πω μηνών- έκατσα και είδα μονοκοπανιά την καινούρια σεζόν του Never Have I Ever. Και συνειδητοποίησα -για 28η φορά στη ζωή μου- ότι ο τομέας στον οποίο υστερεί η ελληνική τηλεόραση, εκτός από την έγκυρη ενημέρωση, τη σωστή δημοσιογραφία και τη συνολική αισθητική, είναι ο τομέας των εφηβικών προγραμμάτων.

Ναι, μεγαλώνοντας είχαμε το MAD και το MTV, αλλά η κυρίαρχη μυθοπλασία δεν ασχολήθηκε ποτέ με τη δική μας ηλικία. Ίσως, εδώ ταιριάζει και το “life imitates art” και το αντίστροφο. Τα ελάχιστα σήριαλ, που έχουν ρίξει λίγο φως στο τούνελ που λέγεται “σπυράκια στα 16”, είναι το “Θα βρεις το δάσκαλό σου”, το “Γ4”, το “Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο” και το “Λόγω Τιμής”. Είναι, λοιπόν, σαφές ότι για εμάς, τους λάτρεις της μικρής οθόνης, μεγαλώνοντας υπήρχαν μόνο οι ξένες σειρές, στις οποίες βασιζόμασταν για να μας μεγαλώσουν.

Έτσι αποφάσισα να αποτίσω φόρο τιμής στις τηλεοπτικές σειρές, που με γέμισαν με λάθος προσδοκίες, ενδιαφέροντα ερωτήματα, ανάγκη για αχρείαστο drama και ορισμένα ανεκτίμητα μαθήματα. Επειδή, όμως, θα πιάναμε τριψήφιο, τις περιόρισα στις 15 σημαντικότερες για εμένα και τη μέχρι τώρα εμπειρία μου στο διαχωρισμό αληθινής ζωής και μυθοπλασίας.

15 | The Vampire Diaries (2009-2017)

Αν με ρωτάτε τι κέρδισα από αυτή τη σειρά, σχετικά με το κομμάτι της εφηβείας, η απάντηση είναι “τίποτα, εκτός από ανεκδιήγητα υψηλά στάνταρ εξωτερικής εμφάνισης”. Η αλήθεια είναι ότι 8 σεζόν γεμάτες ερωτικά τρίγωνα, ηθοποιούς-μοντέλα, ξύλινους διαλόγους, δόντια και αίματα δεν ακούγονται και ιδανικές. Παρ’ όλα αυτά, το Vampire Diaries είχε το ενδιαφέρον του για την εποχή του -ξεκίνησε τη χρονιά που μπαίναμε στο γυμνάσιο-, μας χάρισε ωραίους χαρακτήρες -Καρολάιν, ακόμη σ’ αγαπάω- και, κυρίως, μας γνώρισε τα πιο όμορφα καταθλιπτικά τραγούδια, που θα συνόδευαν το υπόλοιπο της εφηβείας μου. Εσείς τι υποστηρίζατε, Στέφαν ή Ντέιμον;

14 | The Politician (2019-)

Μία σειρά πολύ διαφορετική από τις άλλες, που αν και δεν έχει καταφέρει να με κερδίσει ολοκληρωτικά ακόμη, έχει σίγουρα πρωτότυπο σενάριο. Η ιστορία ακολουθεί τον αντι-ήρωα Πέιτον, στην προσπάθειά του να κερδίσει τις μαθητικές εκλογές και να συνεχίσει να διαγράφει σταθμούς από τη λίστα του, μέχρι να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ. Η πλοκή, ώρες ώρες, είναι εκτός πραγματικότητας -Ryan Murphy είναι αυτός-, αλλά το καστ αντισταθμίζει την περίεργη ενέργεια (Ben Platt, Gwyneth Paltrow, Zoey Deutch, Jessica Lange, Bette Midler). Μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση στην αμερικάνικη πολιτική ταυτότητα, καθώς και σε άλλα ζητήματα -όπως, η οικολογική καταστροφή και η κουλτούρα ακύρωσης.

13 | 13 Reasons Why (2017-2020)

Όχι η τοποθέτηση της στη θέση 13 δεν ήταν προσχεδιασμένη, αλλά αγκάλιασε τον ψυχαναγκασμό μου.Η πλέον γνωστή ιστορία της Χάνα Μπέικερ, που έβαλε τέλος στη ζωή της, κουνώντας το δάχτυλο σε άλλους σε 13 κασέτες, είχε κάνει ντόρο από την πρώτη μέρα που έφτασε στις οθόνες μας. Μία σειρά με πολύ βαρύ κλίμα και δραματική πλοκή, που συχνά κουράζει ή υπερβάλλει, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι κάπως απαραίτητη για την εφηβική εμπειρία. Θίγει θέματα όπως σχολικό εκφοβισμό, φήμες, τοξικά κοινωνικά περιβάλλοντα, βία, οπλοκατοχή, βιασμούς, αυτοκαταστροφικές συνήθειες, ουσίες και, φυσικά, αυτοκτονία. Δεν είναι η πιο ανάλαφρη ή διασκεδαστική σειρά της λίστας, αλλά σίγουρα έχει κάποια σημαντικά μηνύματα.

12 | Elite (2018-)

Και μιας και μιλήσαμε για σειρές που κουράζουν μετά από λίγο, ελάτε να μιλήσουμε λιγάκι για το Elite. Ακόμη και πριν βγει η απογοήτευση, που ονόμασαν 4η σεζόν, το Elite σε κούραζε. Σε κούραζε από το πρώτο επεισόδιο, σε εκνεύριζε στη μέση, σε ξενέρωνε στο τέλος. Αλλά εσύ εκεί, το έβλεπες κάθε φορά σε 2 μέρες, όταν έβγαινε νέα σεζόν. Ίσως είναι τα πολύ υψηλά επίπεδα iconic στιγμών, που πάντα περιμένουμε ή οι ενδιαφέροντες χαρακτήρες -Λου, γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα. Πάντως, ξέρουμε ότι θα δούμε και την 5η σεζόν, παρ’ όλο που θα είναι σίγουρη αποτυχία. Ο δολοφονικός μικρόκοσμος των πλουσιόπαιδων του Las Encinas είναι τόσο δελεαστικός, που δε μπορούμε να πούμε όχι.

11 | Never Have I Ever (2020-)

Αν και έχει μόλις 2 σεζόν, αυτή η σειρά κατάφερε να μου αλλάξει την άποψη για τις προβλέψιμες εφηβικές σειρές. Εκεί που είχα κουραστεί να βλέπω τις κλασσικές -μα πάντα αγαπημένες- εφηβικές απεικονίσεις, που πάντα ξέρεις τι θα γίνει στο επόμενο επεισόδιο, έβαλα στην καραντίνα να δω άλλη μία βλακεία για να χαζέψω. Και παρόλο που, όντως, δεν είναι οσκαρικών ερμηνειών και δημιουργικής ιστοριογραφίας, το Never Have I Ever προσεγγίζει με χιούμορ και αθωότητα βαριές καταστάσεις, ενώ δείχνει την καθημερινότητα μίας απελπισμένης και παράλογης έφηβης, ενώ σπάει στερεότυπα απεικόνισης της Νοτιοανατολικής Ασίας. Συγκριτικά με τις άλλες επιλογές της λίστας, βλέπεται και πολύ πιο γρήγορα.

10 | The OC (2003-2007)

Είναι κρίμα που το OC είναι τόσο άσημο στην ελληνική κοινότητα, διότι αποτελεί cultural reset για την αμερικάνικη γενιά του ’90 και ’00. Ίσως, από τις πιο στερεοτυπικές εφηβικές σειρές της δεκαετίας του 2000, η πλοκή ακολουθεί το κοινωνικά άβολο Σεθ, τον σκληρό Ράιαν, την αυτοκαταστροφική Μαρίσα και την κακομαθημένη Σάμερ σε περιπέτειες, που μόνο αληθινά 16χρονα δε θα ζούσαν. Ωστόσο, μας έχει χαρίσει αξέχαστες σκηνές, βαθιές σχέσεις και χαρακτήρες, ωραίο σάουντρακ και ένα δραματικό φινάλε 3ου κύκλου, που αποτελεί παράδειγμα για τα σύγχρονα νεανικά δράματα. Επίσης, αξίζει να αναφερθεί ότι είναι η μοναδική σειρά, στην οποία οι γονείς είναι όντως ενδιαφέροντες -και όχι μονοδιάστατα αδιάφοροι ή πιεστικοί-, καθώς επίσης και ότι αποτέλεσε τον πρόδρομο του Gossip Girl.

9 | Veronica Mars (2004-2007)

Αν και είχε κάποια κοινά σημεία με τα υπόλοιπα teen series της εποχής της -ταξικός διαχωρισμός, ερωτικά τρίγωνα, τρομακτικά όμορφους πρωταγωνιστές-, η Veronica Mars ήταν τόσο διαφορετική από τις υπόλοιπες και εκεί έγκειται η επιτυχία της -η οποία της εγγυήθηκε μία ταινία, το 2014 και μία έξτρα σεζόν, το 2019. Η σειρά ακολουθεί τη μυστηριώδη καθημερινότητα της ομώνυμης πρωταγωνίστριας, η οποία βοηθά τον πατέρα της σε υποθέσεις ιδιωτικής παρακολούθησης και εξιχνίασης εγκλημάτων. Με μία από τις καλύτερες πρώτες σεζόν, που έχω δει στην τηλεόραση, αυτή η σειρά δεν ξεχνά να κρατήσει τον θεατή σε μόνιμη αγωνία, ενώ αποτελεί μία από τις πρώτες εμφανίσεις της Amanda Seyfried.

8 | Pretty Little Liars (2010-2017)

Άλλη μία εφηβική σειρά μυστηρίου, με σαφώς κατώτερο σενάριο από την προηγούμενη, αλλά τόσο χαρακτηριστική ιστορία, που αποτελεί ορόσημο της εποχής της. Η σειρά μιλά για την εξαφάνιση μίας μαθήτριας και το ανελέητο bullying που δέχονται οι φίλες της από έναν άγνωστο αριθμό. Spencer, Hanna, Aria, Emily. Σίγουρα, κάποια ήταν η αγαπημένη σου και για αυτό συνέχισες να το βλέπεις, μετά τις πρώτες 3 σεζόν. Παρά τους απογοητευτικούς μετέπειτα κύκλους, όμως, το PLL είχε και θα έχει πάντα αυτό το στοιχείο εμβληματικής παρουσίας. Θες επειδή ψάχναμε μανιωδώς ποιος είναι ο Α ή αν ζει η Alison; Θες επειδή ήταν όλοι τους -τι πρωτότυπο- μοντέλα; Είτε σου έχει μείνει στο μυαλό με καλές είτε με κακές αναμνήσεις, δεν ξεχνιέται εύκολα.

7 | The Carrie Diaries (2012-2013)

Το παραδέχομαι. Ο λόγος που βρίσκεται τόσο ψηλά είναι λόγω της αγάπης μου για το Sex and the City, για το οποίο λειτουργεί ως prequel. Δεν έκανε μεγάλη επιτυχία, ούτε έμεινε στο μυαλό πολλών φαν. Εμένα, όμως, με άγγιξε. Και γιατί ήταν η εφηβική ιστορία της Carrie Bradshaw και γιατί διαδραματιζόταν κατά τη δεκαετία του ’80 -ξέρετε τώρα, μουσική, ρούχα, αισθητική, τα πάντα. Μία μείξη κωμωδίας και δράματος, η σειρά είχε μία γλυκιά αθωότητα, που σχεδόν δημιουργούσε νοσταλγική διάθεση και σε κάποιον που δεν είχε γεννηθεί τότε. Highlight, φυσικά, η γνωριμία Carrie-Samantha στην δεύτερη σεζόν, που πάντα με κάνει να απορώ εάν θα είχαμε γνωρίσει και τις υπόλοιπες γυναίκες της μελλοντικής παρέας, εάν η σειρά συνεχιζόταν.

6 | Skins UK (2007-2013)

Η μόνη βρετανική σειρά της λίστας -αφού η αμερικανική εκδοχή της ήταν σκέτη αποτυχία-, το Skins παρουσίαζε ανά δύο σεζόν μία νέα γενιά αυτοκαταστροφικών, δραματικών και edgy εφήβων, που σε κέρδιζαν και καθόσουν να απολαύσεις τα προβλήματά τους. Η πρωτοτυπία της ήταν ότι κάθε επεισόδιο παρουσιαζόταν από την οπτική γωνία ενός άλλου χαρακτήρα. Δοκίμαζαν τα πάντα, εκτός από το να διαβάσουν, χώριζαν και τα ξαναέβρισκαν, έκαναν πάντα τη λάθος επιλογή και προς Θεού ήταν ντροπή αν δεν είχαν ερωτικές εμπειρίες. Σε κάθε γενιά, σκότωναν και έναν χαρακτήρα -έτσι για το καλό-, ενώ η διάθεση σου βλέποντάς το έπεφτε πάντα δραστικά. Θυμίστε μου γιατί το έβλεπα; Α ναι. Γιατί ήταν iconic.

5 | Skam (2015-2017)

Με πλοκή σχετικά παρόμοια με το Skins, αλλά πολύ πιο ανοιχτόχρωμη υφή και δημιουργική σκηνοθεσία το νορβηγικό εφηβικό δράμα κατέλαβε κυριολεκτικά τον κόσμο, αφού δημιούργησε 8 επιπρόσθετες βερσιόν σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ. Το Skam αφιερώνει μία ολόκληρη σεζόν σε κάθε πρωταγωνιστικό χαρακτήρα, επιτρέποντάς σου να τους γνωρίσεις καλύτερα και να ταυτιστείς μαζί τους. Παρ’ όλο που παρουσίαζε εφήβους να παρτάρουν δίχως αύριο και να μπλέκονται σε ερωτικά δράματα, η σειρά είχε μία πολύ ρεαλιστική διάθεση και όμορφα μηνύματα για σκληρά θέματα, όπως διατροφικές διαταραχές, ομοφοβικές και σεξουαλικές επιθέσεις και ρατσιστικές αντιλήψεις.

4 | Sex Education (2019-)

Χωρίς αμφιβολία, το Sex Education αποτελεί την καλύτερη εφηβική σειρά της γενιάς της και ίσως την πιο σημαντική και σωστή απεικόνιση εφήβων, που έχουμε δει ποτέ ως τώρα. Είναι ανάλαφρη και τρομερά χιουμοριστική, ενώ την ίδια στιγμή σε κάνει να βουρκώνεις και να σκέφτεσαι σημαντικά ζητήματα, που συχνά αγνοούνται ή δαιμονοποιούνται. Η πλοκή ακολουθεί τον σεξουαλικά κομπλαρισμένο Ότις, γιο σεξολόγου, που ξεκινά να χρησιμοποιεί τις γνώσεις της μητέρας του για να “θεραπεύσει” διάφορους μπερδεμένους συμμαθητές του. Με χαρακτήρες που εμπνέουν, αισθητική βγαλμένη από τη δεκαετία του ’80 και κοινωνική ευαισθητοποίηση, που ανήκει περισσότερο στο μέλλον παρά στο παρόν, είναι μία σειρά που προτείνω σε όποιον γνωρίσω.

3 | One Tree Hill (2003-2012)

Πάμε πάλι πίσω στο μακρινό και πολιτικά μη-ορθό 2003, όπου τα αγόρια χωρίζονταν σε “κακά” και “καλά” και τα κορίτσια σε “διαβαστερές”, “μελαγχολικές” και “τσούλες”. Και ναι, ακόμη και με τα στερεότυπα και την τρελή πλοκή, που είχε ώρες ώρες αυτή η σειρά -σε πόσες κοπέλες θα εμφανίζονταν ψεύτικοι ετεροθαλείς αδελφοί, που στην πραγματικότητα ήταν επικίνδυνοι stalkers;-, το One Tree Hill κυριολεκτικά μεγάλωσε -και μεγαλώνει ακόμη- γενιές και γενιές. Γιατί δίνει πολύ ρεαλιστικό βάθος στους χαρακτήρες του -Brooke Davis, σε ευχαριστώ για όλα-, ασχολείται τόσο με τις ερωτικές απογοητεύσεις όσο και με τις φιλικές ανάγκες και, φυσικά, ξέρει να εξισορροπεί δράμα και χιούμορ, μουσική και αθλήματα, σεξ και ξεμάλλιασμα. Υπάρχει μόνο ένα Τρι Χιλ και είναι το “σπίτι” μας.

2 | Glee (2009-2015)

Αν εξαρτόταν μόνο από εμένα θα βρισκόταν στο νούμερο 1, συναισθηματικά μιλώντας. Ωστόσο, πρέπει να αναγνωρίσω τα πολλά λάθη που είχε και τους ακόμη περισσότερους haters. Δεν περνούσε και δεν περνά απαρατήρητο αυτό το εφηβικό μιούζικαλ. Είτε το λατρεύεις, από τα 15 σου μέχρι τα βαθιά γεράματα, είτε δεν αντέχεις να τους βλέπεις να τραγουδάνε, χωρίς λόγο. Οι πλοκές κατά καιρούς ξέφευγαν από τα τυπικά εφηβικά ενδιαφέροντα και γίνονταν ταινία επιστημονικής φαντασίας -Ryan Murphy λέμε-, αλλά ήταν η πρώτη σειρά που ασχολήθηκε τόσο εναργώς με τις ανθρώπινες μειονότητες. Τόσο πολύ, που στη σημερινή ιδεολογία θεωρείται ρατσιστικό -εντός λεπτού σιγή. Μία ιστορία μοναχικών ή μπερδεμένων εφήβων, που μπαίνοντας στη σχολική χορωδία, κοίταξαν λίγο πιο αληθινά τον καθρέφτη και αποδέχτηκαν τον εαυτό τους.

1 | Gossip Girl (2007-2012)

Συγγνώμη, εσείς ποιο θα βάζατε στην κορυφή, δηλαδή; Είτε το βλέπαμε στο Σταρ τα απογεύματα είτε ονλάιν, αυτή η σειρά ήταν η πολιτιστική κληρονομιά της γενιάς μας. Η πλοκή ακολουθεί την ελίτ του εφηβικού Μανχάταν, μέσα από δημοσιεύσεις που ανεβάζει μία ανώνυμη πηγή κουτσομπολιού. Εντάξει, είναι γεμάτο λάθη, προβληματικές συμπεριφορές και τοξικές σχέσεις. Ουσιαστικά έκανε τη δουλειά που κάνει σήμερα το Instagram -σε κάνει να νιώθεις χειρότερα για τον εαυτό σου, που δεν έχεις ό,τι έχουν οι χαρακτήρες, χωρίς να μπορείς να σταματήσεις να βλέπεις τι κάνουν. Και δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό για εμάς, αλλά ακόμη και έτσι το αγαπάμε. Από τη σχέση Blair και Chuck, μέχρι τα κλάματα της Jenny και τις ανοησίες της Serena, οι δύο λυκειακές σεζόν δεν μπορούν να συγκριθούν με άλλα teen dramas, ούτε να ανακυκλωθούν σεναριακά σε άλλες σειρές, με επιτυχία. Και αυτή είναι η δύναμη που θα έχει πάντα το Gossip Girl.