Θα τα ξαναφτιάξουμε…;

Θα τα ξαναφτιάξουμε…;

Τα σπίτια και τα κτήματα ίσως φαντάζουν απλά σαν περιουσία, σαν χρήματα σε μορφή στρεμμάτων ή τετραγωνικών μέτρων στους περισσότερους κατοίκους πόλεων. Αλλά για όσους ζουν στην επαρχία είναι κάτι παραπάνω από αυτό. 

Τα σπίτια είναι ο τόπος που κατοικούν οι μνήμες, χαρούμενες και στενάχωρες στιγμές του παρελθόντος και αναμνήσεις που προϋπάρχουν της γέννησής μας. Μπορεί στα μεγάλα αστικά κέντρα να έχουμε μάθει να μη δενόμαστε τόσο πολύ με τα σπίτια μας (ξενοικιάζονται ή πωλούνται στο πι και φι), αλλά στην επαρχία δεν είναι έτσι τα πράγματα. 

Προσωπικά, πηγαίνω συχνά σε χωριά και επαρχιακά μέρη, και δεν έχω δει ποτέ κάτι παρόμοιο. Όταν κάποιος φεύγει από το σπίτι του, από τον τόπο του, δεν το κάνει ελαφρά την καρδία, ειδικά αν παίρνει όλη την οικογένειά του μαζί του. Όπως και τα σπίτια στην επαρχία, έτσι και τα εύφορα κτήματα δεν εξαφανίζονται απλά. Οι ελιές και τα αμπέλια σπάνια να ξεριζωθούν, ενώ οι κήποι που φιλοξένησαν τόσα φασόλια και άλλα κηπευτικά, που εμπλούτισαν το χώμα με θρεπτικά συστατικά, δεν σταματούν έτσι απλά να χρησιμοποιούνται. Κάτι τέτοιο αλλάζει μόνο μετά από μεγάλη καταστροφή.

Και σε αυτή την περίπτωση έτσι έγινε. Λόγω τεράστιας περιβαλλοντικής καταστροφής (κάποιοι λένε από ανθρώπινο χέρι, κάποιοι λόγω φυσικών αιτίων),  άνθρωποι ξεριζώθηκαν από σπίτια και χωράφια που είχαν μεγαλώσει γενιές και γενιές, Ταυτόχρονα, λόγω της εκτεταμένης καταστροφής σε περιοχές όπως τη Βόρεια Εύβοια, χιλιάδες θα κληθούν να μεταναστεύσουν εντός (ή και εκτός) της χώρας. Το δράμα των ξενιτεμένων ανθρώπων, που γνωρίσαμε πρώτα από τις ιστορίες των παππούδων και των πατεράδων μας και μετέπειτα από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, θα γίνει η σύγχρονη πραγματικότητα χιλιάδων συμπολιτών μας.

Ίσως τους δοθούν χρήματα από το κράτος για τις ζημιές των πυρκαγιών. Ίσως, με τον καιρό όσοι είναι νέοι «θα τα ξαναφτιάξουν» όλα: τα χρήματα, τα κτήματα, τις περιουσίες. Ίσως. Εγώ τουλάχιστον, δε θα κρατήσω την ανάσα μου μέχρι να συμβεί αυτό – παρά τις fast-track δηλώσεις της κυβέρνησης, βλέπουμε ότι οι αποζημιώσεις για την τραγωδία του 2017 στο Μάτι και στη Μάνδρα άργησαν, ενώ οι οικονομικές και ψυχικές συνέπειες των καταστροφών παραμένουν.

Όπως και να’χει όμως, δε θα λάβουν ποτέ αρκετή αποζημίωση. Κανένα ποσό δε θα είναι ποτέ αρκετό για την αγωνία των ανθρώπων για τη ζωή και την περιουσία τους ή για τα προβλήματα υγείας που επιδείνωσε η παραμονή στη φωτιά. Τα ζώα που “έφυγαν” δε θα λάβουν ποτέ αποζημίωση. 

Το τραύμα του να χάνεις το σπιτικό σου με έναν τόσο ξαφνικό και βίαιο τρόπο δε θα επουλωθεί ποτέ. Γιατί τα σπίτια μπορεί να ξαναφτιάχνονται σχετικά εύκολα, τα σπιτικά όμως όχι.