Η εθνική υπερηφάνεια με ελληνική σφραγίδα υποκρισίας

Η εθνική υπερηφάνεια με ελληνική σφραγίδα υποκρισίας

Ομολογώ πως δε ξέρω πολλά από σπορ –το ίδιο πιστεύω και οι περισσότεροι από εμάς- αλλά λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων, ο πρωταθλητισμός έχει μπει στο προσκήνιο παγκοσμίως. Σε εθνικό επίπεδο, οι φετινοί Ολυμπιακοί Αγώνες μας απασχολούν λόγω της περιφρόνησης και της απαξίωσης που βιώνουν οι ολυμπιονίκες – που κατά τα άλλα γίνονται αποδέκτες συγχαρητηρίων και λογυδρίων περί εθνικής υπερηφάνειας.

Όλα ξεκίνησαν από το περιστατικό με την ΕΡΤ, η οποία δεν μετέδωσε πλάνα από την προσπάθεια του Λευτέρη Πετρούνια στην ενόργανη γυμναστική κατά τους προκριματικούς των Ολυμπιακών Αγώνων. Η ΕΡΤ, που κατά τους Ολυμπιακούς έχει κυριολεκτικά μόνο αυτή τη δουλειά, δεν προμηθεύτηκε τα απαραίτητα πλάνα από το Τόκιο. Με το χάλκινο του Πετρούνια στους κρίκους όμως, η προσπάθεια του όχι μόνο μεταδόθηκε, αλλά ξεκίνησε και μια νέα σειρά σχολίων περί υπερηφάνειας για τη διάκριση αυτή.

Αυτή η τάση των media, αλλά και της κοινωνίας, να πηγαίνει από το ένα άκρο στο άλλο με την αντιμετώπισή της προς τους αθλητές, φάνηκε ξεκάθαρα στους περισσότερους από την περίπτωση του Πετρούνια. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν υπήρχαν παρόμοιες περιπτώσεις μείωσης των αθλητών, που άλλαζαν μόνο με τα μετάλλια.

Για παράδειγμα, την ίδια ώρα που η ΕΡΤ δεν έδειχνε την πρόκριση του Πετρούνια, η Μαρία Σάκκαρη δεχόταν κριτική για την προσωπική της ζωή. Κανάλια και κυρίως απλοί πολίτες, φαίνονταν να ξεχνούν τις εξαιρετικές της επιδόσεις στο τένις μόλις λίγους μήνες πριν, μαζί με το γεγονός ότι οι διακρίσεις της ίδιας πιθανώς τους ενέπνευσαν να παρακολουθήσουν το άθλημα. Άφησαν την ελληνική ψυχή και τις τιμητικές διακρίσεις στην άκρη για να την κρίνουν με τον πλέον σεξιστικό τρόπο για την σχέση της.

Λίγες μέρες μετά, ο αρσιβαρίστας Θοδωρής Ιακωβίδης συγκίνησε ολόκληρο τον κόσμο, με την παραίτησή του από το άθλημα στην ηλικία των 30 μόλις ετών. Όπως είπε ο ίδιος, η οικονομική του κατάσταση δεν του επιτρέπει να συμμετέχει σε αγώνας, ενώ δήλωσε ψυχικά εξουθενωμένος από την αναζήτηση των απαραίτητων πόρων. Η Πολιτεία έδειξε φοβερά αντανακλαστικά σε αυτήν την παραίτηση – ο υφυπουργός Αθλητισμού τον επικοινώνησε ο ίδιος μαζί του, προσπαθώντας να τον κάνει να αναθεωρήσει. Η αντίδραση αυτή ήρθε σε αντίθεση με την ανταπόκρισή της στις ανάγκες του αθλητή όλα αυτά τα χρόνια. Ο Ιακωβίδης, δακρυσμένος, μίλησε και για τη δική του περηφάνια που πληγώνεται σε καθημερινή βάση, όταν ξέρει πως δεν μπορεί να αντιμετωπίσει οικονομικά τη συμμετοχή του σε αγώνες.

Για την αδιαφορία της κοινωνίας και της πολιτείας μπορεί να έμαθαν κάποιοι από τον ολυμπιονίκη του στίβου Μιλτιάδη Τεντόγλου, από δηλώσεις του Νίκου Κακλαμανάκη και της Σοφίας Μπεκατώρου ή και από την πιο πρόσφατη διάκριση του Αντετοκούνμπο, που εκτός από το κύμα υπερηφάνειας που έφερε στα μέσα, έφερε επίσης στο φως πως το κράτος του έδωσε ελληνικό διαβατήριο μόνο μετά από πρόσκληση από το NBA. 

Προσωπικά, για την αδιαφορία αυτή προς τους αθλητές δεν έμαθα παρά μόνο το 2016, όταν άκουσα δηλώσεις της μητέρας της Άννας Κακλαμανάκη. Η Άννα Κακλαμανάκη είναι Ολυμπιονίκης της σκοποβολής, που μαζί με τον Λευτέρη Πετρούνια, ήταν η σημαιοφόρος της Ελλάδας στους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Η μητέρα της μιλάει ανοιχτά, ήδη από την προηγούμενης ολυμπιακή της διάκριση στο Ρίο ντε Τζανέιρο, για την αδιαφορία του κράτους προς τους αθλητές. Περιγράφει τις οικονομικές ανάγκες των αθλητών για τις οποίες το κράτος δείχνει να αδιαφορεί, ενώ κρίνει αυστηρά τα μέσα που δεν προβάλλουν τα δημοφιλή αθλήματα, παρά μόνο εκφράζουν περηφάνια και συγκίνηση, μετά από τις βραβεύσεις. 

Από τότε δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Αθλητές και οικογένειες συνεχίζουν να δίνουν σωματικό, οικονομικό και ψυχικό αγώνα χωρίς καμία βοήθεια. Ταυτόχρονα, τα μεγάλα media δείχνουν να εκπλήσσονται κάθε φορά που μαθαίνουν ότι η πολιτεία, οι αθλητικές ομοσπονδίες και το υπουργείο Αθλητισμού δεν είναι στο πλευρό των αθλητών.

Μακάρι να ήξερα τι πρέπει ακριβώς να γίνει για να αντιμετωπιστεί αυτή η ντροπή. Ίσως να το μάθουμε ακούγοντας από όλους τους αθλητές, ειδικά πριν γίνουν ολυμπιονίκες.

Ή, όπως λέει και η μητέρα της Άννας Κορακάκη: 

Δεν ενδιαφέρεται πολύ ούτε η πολιτεία, ούτε και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης…
Γιατί, πιστέψτε με, βλέπω το ενδιαφέρον όλων σας όλες αυτές τις μέρες και πραγματικά προβληματίζομαι, και σκέφτομαι ότι αν είχε όλο αυτό το ενδιαφέρον στην προσπάθεια να φτάσει εκεί, θα’χε κάνει πολύ περισσότερα πράγματα και πολύ πιο πολλά.