Αναδρομή στο 2021: Φεβρουάριος

Αναδρομή στο 2021: Φεβρουάριος

Δύσκολη χρονιά, δύσκολο και το εγχείρημα της αναδρομής. Τι να πρωτοδιαλέξουμε για να θυμηθούμε και τι για να ξεχάσουμε; Η επιστροφή στις κυριότερες ειδήσεις του 2021 συνεχίζεται με το Φεβρουάριο.

Τα των έσω

Με λίγα χρόνια καθυστέρηση από το αμερικανικό παράδειγμα και ύστερα από τις γενναίες πρώτες δηλώσεις των προηγούμενων δύο μηνών, το κίνημα #MeToo ξεσπά για τα καλά στην Ελλάδα. Τη σκυτάλη της Ζέτας Δούκα, παίρνουν τώρα νομικές και δημόσιες καταγγελίες δεκάδων γυναικών -αλλά και ανδρών- του χώρου του θεάματος. Τον Κώστα Σπυρόπουλο διαδέχεται ο Πέτρος Φιλιππίδης, που κατηγορείται για την παρενόχληση τριών ηθοποιών (Παπαχαραλάμπους, Αναστασοπούλου, Δροσάκη). Σταδιακά, το ΣΕΗ και ο Σπύρος Μπιμπίλας μετατρέπονται στα μάτια μας σε σύγχρονοι Έλληνες Avengers. Ακολουθούν καταγγελίες εναντίον του Δήμου Μούτση, του Παύλου Χαϊκάλη και ενός μυστηριώδους και ανώνυμου θεατρανθρώπου, για τον οποίον γίνονται συζητήσεις από τα τέλη του προηγούμενου μήνα, όπου σταθείς κι όπου βρεθείς.

Κι ενώ οι καταγγελίες βιασμού της Σοφίας Μπεκατώρου μπαίνουν στο αρχείο λόγω παραγραφής και ο Γιώργος Κιμούλης δέχεται τις συνέπειες του cancel culture, το όνομα του-ξέρεις-ποιος εγκαταλείπει σταδιακά την εικόνα του Λόρδου Βόλντεμορτ και παίρνει τη μορφή του Δημήτρη Λιγνάδη. Αν μπορούσαμε να περιγράψουμε το Φεβρουάριο του 2021 με ένα όνομα, τότε σίγουρα θα ήταν αυτό. Ξαφνικά, όλη η χώρα ψάχνει, συζητά και ασχολείται με την υπόθεση αποπλάνησης ανηλίκων, παρενόχλησης και βιασμού θυμάτων του γνωστού σκηνοθέτη. Κατά τη διάρκεια του μήνα αυτού, παρακολουθούμε την εξέλιξη της ιστορίας -από την παραίτησή μέχρι και την προφυλάκισή του. Παράπλευρα θέματα διαλόγου αποτελούν η εμπλοκή ή μη συγκεκριμένων ΜΚΟ στην υπόθεση, η πολιτική ευθύνη ενός γεγονότος, που παρουσιάστηκε ως αμιγώς ιδιωτικό και η δραματική εξαπάτηση της υπουργού Πολιτισμού, Λίνας Μενδώνη, από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου.

Η πόλωση μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης δεν σταματά στο #MeToo, ούτε στην ποιότητα διαχείρισης της πανδημίας, η οποία μιας και το αναφέρουμε, δεν λέει να βελτιωθεί και καθόλου. Ακόμη κλεισμένοι σπίτι είμαστε και βγαίνουμε για καμία βόλτα με μάσκες, αντισηπτικά, μηνύματα και ντυμένοι κατάσκοποι, μην και μας πιάσουν επί τον έργον και πληρώσουμε σαν πρόστιμο τον μισό βασικό μισθό της Ελλάδας. Οι πολιτικοί διαξιφισμοί δεν σταματούν εκεί, όμως.

Επόμενο θέμα διαπληκτισμού αποτελεί η συνέχιση της απεργίας πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα. Ο ίδιος ξεκίνησε τη διαδικασία τον προηγούμενο μήνα, με κύριο αίτημα την μεταφορά του από τις φυλακές του Δομοκού σε αυτές του Κορυδαλλού. Οι συζητήσεις περί δικαιωμάτων και υποχρεώσεων συνεχίζονται, ενώ παράλληλα, στις συγκεντρώσεις συμπαράστασης προς τον κρατούμενο, πραγματοποιούνται μαζικές προσαγωγές και βίαια επεισόδια.

Σε άλλα νέα, το όνομα του πρωθυπουργού συνδέεται με το νησί της Ικαρίας και τα περίφημα γλέντια της περιοχής. Η αντίδραση της αντιπολίτευσης είναι άμεση, συγκρίνοντας τον αριθμό των ατόμων που παρευρίσκονταν στους νησιώτικους εορτασμούς με αυτόν των επιτρεπόμενων ατόμων ανά συγκέντρωση, σε περίοδο υγειονομικών περιορισμών.

Στον χώρο της εκπαίδευσης, αποφασίζεται η συνέχιση της εξ αποστάσεως τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, κατακρίνεται η διαχείρισης της υπουργού Παιδείας, Ν. Κεραμέως και για κυρίως πιάτο σερβίρουμε πανεπιστημιακή αστυνομία. Παρά τις φοιτητικές αντιδράσεις, δηλώνονται οι τελικές αποφάσεις να προχωρήσει το σχέδιο “προστασίας” φοιτητών και Πρυτάνεων. Τα σχόλια πολλά. Η απάντηση, όμως, έρχεται από την Κυβέρνηση διά στόματος Κυριάκου Μητσοτάκη: “Στις σχολές δεν μπαίνει η Αστυνομία, μπαίνει η Δημοκρατία”.

Τέλος, αφού έχουμε καταφέρει -με νύχια και με δόντια- να μην αλληλοεξοντωθούμε σαν κράτος, οι καιρικές συνθήκες αποφασίζουν να τελειώσουν αυτό που μόνοι μας αρχίσαμε. Μετά τη χαρά που παίρνει το Instagram εκείνη την ολόλευκη ημέρα, όπου χιόνισε όλο το χωριό, η κακοκαιρία Μήδεια μας χτυπά το κουδούνι. Έντονο ψύχος, καταστροφές, διακοπές ηλεκτροδότησης και όμορφα συναισθήματα ασφάλειας κατακλύζουν τους πολίτες, ενώ στη χειρότερη θέση βρίσκονται άστεγοι συμπολίτες, που χρήζουν ιδιαίτερης φροντίδας.

Εκτός Ελλάδας

Την πρώτη μέρα του Φεβρουαρίου, ο στρατός της Μιανμάρ καταλαμβάνει πραξικοπηματικά την εξουσία, συλλαμβάνει τους μέχρι τότε εκλεγμένους κυβερνώντες και σκορπά φόβο στον λαό. Υπόσχεται να κρατήσει την εξουσία για έναν χρόνο, κατά τη διάρκεια του οποίου σκοπεύει να ερευνήσει την αξιοπιστία των εκλογών και να λάβει μέτρα για την οικονομική και υγειονομική πορεία του κράτους. Οποιαδήποτε διαδήλωση υπέρ της επιστροφής του δημοκρατικού πολιτεύματος καταλήγει σε βίαια επεισόδια με τραυματισμένους ή και νεκρούς διαδηλωτές.

Η δίκη του Donald Trump για την εμπλοκή του στα γεγονότα του προηγούμενου μήνα τελικά τον αθωώνει. Ο λαός των ΗΠΑ, αλλά και γενικότερα του πλανήτη, διχάζεται, αλλά παρά την αθώωση του τέως προέδρου -για δεύτερη φορά-, ο ρόλος που έπαιξε στην πορεία προς το Καπιτώλιο δεν αμφισβητείται.

Και ενώ ανακαλύπτεται η ύπαρξη ζωής κάτω από τις βραχονησίδες της Ανταρκτικής και το διαστημικό σκάφος Hope των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων φωτογραφίζει για πρώτη φορά τον πλανήτη Άρη, η διεθνής κοινωνικοπολιτική σκηνή δεν λέει να ηρεμήσει. Οι ΗΠΑ προχωρούν σε αεροπορικά πλήγματα παραστρατιωτικών οργανώσεων στην Συρία και επιστρέφουν στη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα. Το αυστραλιανό κοινοβούλιο αντιμετωπίζει κατηγορίες βιασμού, Νιγηριανά χωριά δέχονται θανάσιμες ένοπλες επιθέσεις και η κατάσταση στη Ρωσία παραμένει τεταμένη, με τις διαμαρτυρίες εναντίον του Πούτιν να εξαπλώνονται και να απαιτούν την απελευθέρωση του Alexei Navalny.

Στα νέα του διεθνούς πενταγράμμου, οι Daft Punk διαλύονται, οι έρευνες για τον Marilyn Manson, μετά τις κατηγορίες κακοποίησης, ξεκινούν και το ντοκιμαντέρ “Framing Britney Spears” έρχεται για να επαναφέρει το κίνημα #FreeBritney στην επιφάνεια και να μιλήσει πιο ανοιχτά για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζει τα τελευταία δέκα χρόνια η ποπ σταρ.