New Year’s Resolutions: Τι πήγε -πάλι- λάθος;

New Year’s Resolutions: Τι πήγε -πάλι- λάθος;

Μετά από την τελευταία αναδρομή στο 2021, μια χρονιά roller-coaster και μάλιστα από τα πολύ τρομακτικά, βρισκόμαστε πλέον στο 2022, προσπαθώντας ακόμη να συνειδητοποιήσουμε ότι τα καταφέραμε και επιβιώσαμε.

Σίγουρα δεν πρόκειται για μία από τις χρονιές που υποδεχόμαστε με ενθουσιασμό και προσμονή, παρά περισσότερο με στωικότητα και άγχος για το τι μέλλει γενέσθαι. Τα εκτός ελέγχου κρούσματα, οι περισσότεροι περιορισμοί κυκλοφορίας στην υπάρχουσα υπό όρους ελευθερία μας και μία ρουτίνα που έχει γενικά κουράσει, -πέρα από το οτιδήποτε προσωπικό έχει να διαχειριστεί ο καθένας- είναι ήδη αρκετά, ώστε να μην διατηρούμε και μεγάλες προσδοκίες.

Ωστόσο, παραδοσιακά, σχεδόν μηχανικά και φέτος ίσως λίγο περισσότερο ανόρεχτα, αρχές του έτους είναι η περίοδος που θέτουμε στόχους. Η έναρξη του 2022, μοιάζει λίγο με δεύτερα γενέθλια, συμβολίζει την αλλαγή που θέλουμε να φέρουμε στην ζωή μας. Αυτό το κάτι, που θα έρθει και θα ανατρέψει όλα τα δεδομένα που μας δυσαρεστούν.

Δυστυχώς, ενώ πάντα ξεκινάμε αποφασισμένα και ελπιδοφόρα, στην πορεία κάτι πάει λάθος και το χάνουμε, απογοητευόμαστε και σταδιακά εγκαταλείπουμε τον στόχο μας.

Και εδώ έρχεται το μόνιμο ερώτημα που όλοι έχουμε, αλλά κρύβουμε γιατί δεν θέλουμε να παραδεχθούμε την ήττα μας: «Γιατί οι στόχοι της νέας χρονιάς είναι σχεδόν προκαθορισμένο ότι θα καταλήξουν σε πανωλεθρία;»

Το κλειδί, για να αποφύγουμε τα επαναλαμβανόμενα λάθη είναι πρωταρχικά να τα εντοπίσουμε. Παρακάτω λοιπόν, ακολουθούν μερικοί ελιγμοί, μήπως το 2022 όντως πετύχουμε να παραμείνουμε στο μονοπάτι της επιτυχίας και τελικά έρθει τοplotwist.

1. Θέτουμε ένα στόχο γιατί τον επέλεξαν και οι φίλοι μας

Ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας: είναι αναπόφευκτη η επιρροή από τα κοντινά μας πρόσωπα, εκτός αν κάποιος αποφασίσει να ζήσει σαν ερημίτης. Καθώς λοιπόν τους ακούμε να θέτουν τα δικά τους μεγαλεπήβολα σχέδια, δεν είναι παράλογο, ούτε απαραίτητα κακό, να εμπνευστούμε και εμείς να προσπαθήσουμε για μία καλύτερη πραγματικότητα. Αρκετές φορές βέβαια, ξεχνάμε ότι αυτά τα όνειρα δεν θα βοηθούσαν στην δική μας αυτοπραγμάτωση, ούτε θα μας έκαναν περισσότερο χαρούμενους. Είναι σημαντικό να κοιτάμε λίγο παραπάνω μέσα μας και να βρίσκουμε τον εαυτό μας. Χωρίς αυτές τις παραμέτρους, είμαστε καταδικασμένοι σε αποτυχία.

2. Θέλουμε το αποτέλεσμα, όχι τον κόπο

Προφανέστατα, κανείς, -ή οι περισσότεροι τουλάχιστον, ας μην είμαστε απόλυτοι-, δεν επιθυμεί να είναι μία αποτυχία στο παιχνίδι της ζωής. Βλέποντας ένα θετικό αποτέλεσμα στην πορεία του διπλανού του, συχνά θα το θελήσει κάποιος και για τον εαυτό του. Σε αυτό το σημείο όμως διαπράττεται ακόμα ένα ολισθηρό σφάλμα: κυριαρχεί η εντύπωση ότι όλα έρχονται εύκολα, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια, για αυτό ξεκινάμε όλο χαρά και ύστερα έπεται η τραγική συνειδητοποίηση. Με εξαίρεση μία συντριπτική προνομιούχα μειοψηφία, όλα κατακτούνται -τι έκπληξη- με μεγάλους κόπους. Για αυτό το λόγο, είναι θεμελιώδες, άπαξ και λάβουμε μία απόφαση αυτοβελτίωσης, η θέλησή μας να είναι ατσάλινη και να είμαστε προετοιμασμένοι να πράξουμε ό,τι είναι απαραίτητο.

3. Η διατύπωση μας είναι πολύ γενική

Για πολύ καιρό δεν είχα κατανοήσει ούτε εγώ πλήρως την βαρύτητα που έγκειται στην συγκεκριμενοποίηση ενός στόχου. Δείτε μόνοι σας το χάσμα μεταξύ των δύο δηλώσεων: «θέλω να πάω για τζόκινγκ» και «το Σάββατο στις 11 το πρωί θα φορέσω τα αθλητικά μου και θα τρέξω στην παραλία». Όσες περισσότερες λεπτομέρειες διευκρινίζουμε μέσα στο μυαλό μας σχετικά με τη υλοποίηση, τόσο αυξάνονται και οι πιθανότητες της. Κυρίως επειδή χάρη σε αυτήν την διαδικασία, βρίσκουμε τον τρόπο, το «πώς», τον τύπο επίλυσης της εξίσωσης. Επιπλέον, όλες οι πράξεις μας, έχουν σαν εναρκτήριο έναυσμα την σκέψη. Συχνά, δεν αντιλαμβανόμαστε αρκετά την βαρύτητα που έχει ο τρόπος που σκεφτόμαστε, ούτε την βλάβη που στον αντίποδα μπορεί να προκαλέσει ο αυτοκαταστροφικός.

4. Αισθανόμαστε ότι πρέπει

Ας αφήσουμε για δύο λεπτά κατά μέρους, τους στόχους χρονιάς και ας το πάμε ένα βήμα παρακάτω γιατί η ζωή είναι πολύ πιο μικρή από όσο νομίζουμε: πόσοι ετοιμοθάνατοι είχαν δεύτερες σκέψεις την τελευταία πλέον στιγμή, ακριβώς γιατί ακολούθησαν κοινωνικές επιταγές και επιβεβλημένα πρέπει, παραλείποντας παντελώς να αναρωτηθούν τις βαθύτερες επιθυμίες τους; Αν δεν αισθάνεστε στα αλήθεια την ανάγκη να γραφτείτε γυμναστήριο, ή όντως δεν σας νοιάζει να γίνετε πιο τακτικοί ή να πράξετε εν ολίγοις την οποιαδήποτε αλλαγή που δεν είναι πραγματικά ουσιώδης για εσάς, δεν υπάρχει ο παραμικρός λίγος να το κάνετε. Μια από τις πιο υγιείς αποφάσεις για φέτος, θα ήταν απλά να πάψουμε να βασανιζόμαστε από πρέπει. Το μόνο «πρέπει» του οποίου ο καιρός ήρθε, είναι εκείνου που κάνουμε μεγαλύτερη χρήση της προσωπικής μας ελευθερίας.

5. Η αυτοπεποίθηση βρίσκεται στα τάρταρα

Ακούγεται ενδεχομένως υπερβολικό, όμως όταν προχωράμε σε ένα νέο ξεκίνημα, που σταθερά συνοδεύεται από μεγάλες δόσεις αβεβαιότητας, είναι επιτακτικό να πιστεύουμε στον εαυτό μας. Είναι στα αλήθεια θλιβερό, η οποιαδήποτε αμφιβολία των γύρω μας να έχει το οποιοδήποτε αντίκτυπο στην εικόνα που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας. Ας αποδεχτούμε από την αρχή του 2022 το δυστυχές γεγονός πως ούτε φέτος θα κοιτάει ο καθένας την δική του δουλειά. Επομένως, είναι σημαντικό να αποστασιοποιηθούμε από όλες τις αποθαρρυντικές φωνές και να εστιάσουμε μόνο στα θέλω μας. Παρά τις σχεδόν αναπόφευκτες εκάστοτε αντιξοότητες, η δυνατότητα για την προσωπική μας επιτυχία είναι μπροστά μας και μπορεί να επέλθει με υπομονή, επιμονή και πάνω από όλα πίστη στον στόχο και τον εαυτό μας. Θα ήταν λάθος να το επιτρέψουμε και κανείς απολύτως δεν έχει το δικαίωμα να μας αποθαρρύνει. Έχουμε την δύναμη να αποδείξουμε πρώτα από όλους στον εαυτό μας, αλλά σε όλους τους υπόλοιπους έμπρακτα, ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Η ικανοποίηση δε, που αποκτάται από αυτό, ανυπέρβλητη τουλάχιστον.

6. Ο ρεαλισμός πήγε περίπατο

Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μία μέρα, -όπως και κανένα ακόμα μεγάλο κατόρθωμα δεν επετεύχθη εν μία νυκτί. Έτσι και οι στόχοι που θέτουμε οφείλουν να είναι συντονισμένοι με την καθημερινότητα μας. Αντί να προσπαθούμε να φέρουμε εις πέρας, πάρα πολλά σε σύντομο χρονικό διάστημα, είναι σαφώς πιο παραγωγικό να εμμένουμε σε μία μικρότερη, αλλά πιο σταθερά επαναλαμβανόμενη προσπάθεια. Να διευκρινιστεί βέβαια, ότι αναφέρομαι σε κάτι διαφορετικό από το να παραμείνει κανείς ολιγαρκής. Με μετρήσιμα αποτελέσματα, ο μόνος τρόπος να ανταπεξέλθουμε και να συνεχίζουμε τον καθημερινό μόχθο είναι να τον διαχωρίσουμε σε μικρότερα και πιο διαχειρίσιμα τμήματα, από το να εξαντλήσουμε γρήγορα τον εαυτό μας.

Κλείνοντας λοιπόν, ας τονιστεί ότι είναι καλό να αντιμετωπίζουμε τους στόχους μας, σαν να εξαρτάται η ζωή μας από αυτούς, γιατί όντως πρόκειται για τον μοναδικό τρόπο να βελτιωθεί. Τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του, για αυτό ας αγαπήσουμε αρκετά τον εαυτό μας, ώστε να καταβάλουμε την προσπάθεια να του προσφέρουμε το καλύτερο δυνατό. Ακόμα και μία χρονιά σαν το 22, που αρχίζει με απογοήτευση, ας κρατήσουμε στο νου μας, ότι το φως στο τέλος του τούνελ υπάρχει και ας εφοδιαστούμε με αρκετή αποφασιστικότητα ώστε να το κυνηγήσουμε, έστω και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει για ένα διάστημα να πορευτούμε στο σκοτάδι.